قصّه و شعر

قصّه و شعر گاهی شوخی‌‏ست، گاهی هم بافنده‌‏ای بازی‏گوش در خیالم که راست و دروغ را به هم می‏‌بافد

شبانه.(9)

امروز دلش شاد بود، مدام در آینه به چهره زیباتر شده‏اش می‏نگریست و به خود می‏گفت:

وقتی که ترس دور می‏شه، قشنگی از راه می‏رسه.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=KkShNhLrTgQ&feature

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم آبان ۱۳۹۰ساعت 23:27 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(17)

نشان ضربدر بر چهره مساوی‏ست با مرگ.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=_Bt1eUirALU&feature

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۰ساعت 7:49 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(16)

با این خیال که با کار زیاد می‏توان مرگ را به تأخیر انداخت دو شیفت در روز کار می‏کرد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=9RYy_8u4blk

+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آبان ۱۳۹۰ساعت 9:18 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(15)

عليا، دختر ۲۰ ساله لخت شد. مصر نقاب‏ از چهره برگرفت و حس حسادت کلئوپاترا به جنبش افتاد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=tRU-OTE3-uU

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم آبان ۱۳۹۰ساعت 12:28 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(14)

این توئی که جهان را می‏چرخانی و نه باد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=3UhxMK9-ExA&feature

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۹۰ساعت 12:48 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(13)

فاصله دو نقطه خط راست نام دارد، فاصله من و تو یک نقطه.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=ZzDXU_AcsW8

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۰ساعت 8:42 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(12)

ساعت پنج و پنج دقیقه صبح و هوا هنوز تاریک است. در حال نوشیدن چای سحری بودم که پیامک‏اش از راه رسید:

صبح که از خواب برخیزم شاعری خوش حساب خواهم گشت، و

به تعداد ستاره‏های شب قبل به توان صد شروع به دوست داشتن‏ات خواهم کرد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=FVEMdklb8Cw

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۰ساعت 9:17 توسط سعید از برلین |

عاشق گشتن سعادت است.(3)

موسیقی روح تمام هنرهاست.

(از «Dilettant»، در سال 1898)

***

آلمان در موسیقی خود متدین‏تر، داناتر و بالغ‏تر از واژه‏هایش است.

(از «با تشکر از گوته»، 1931)

***

موسیقی چیزی نیست جز زمان، زمانی قابل لمس و در ریتم تقسیم گردیده. و البته سعادت‏بخشی موسیقی در این است که ما زمان را در آن همواره بعنوان زمان حال ناب تجربه می‏کنیم، موسیقی بر خلاف روح که در پیش اکثر مردم خیلی بیشتر در زمان گذشته و بخصوص در زمان آینده زندگی می‏کند زمان گذشته و زمان آینده‏ای نمی‏شناسد. هر امید، هر ترس و اضطراب‏ تصوری‏ست از چیزی مربوط به آینده.

(از نامه‏ای به پسرش مارتین Martin، در تاریخ 13. 3. 1940)

***

بعضی از شعرهای بی‏اهمیت شاعران توسط یک آهنگ‏ساز بلند پایه معروف می‏گردند. و برعکس: بدترین آهنگ‏ها در دراز مدت هم توانا به صدمه زدن به اشعار خوب نیستند.

(از نامه‏ای به هربرت شوایکرت Herbert Schweikert، در تاریخ 1. 9. 1952)

***

شما نباید هرگز با وجدانی ناراحت به کنسرت بروید و یا کتاب بخرید ... سکه‏های ناچیز شما برای هنر به بقاء انسان‏ها و ایده‏هائی کمک می‏کند که سقوط‏شان بدتر از بزرگترین انقراض‏هاست.

(از نامه‏ای به ماریا برنهارت Maria Bernhart، در ژوئن 1949)

http://www.youtube.com/watch_popup?v=lZ8KlRYStlA&feature

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم آبان ۱۳۹۰ساعت 14:11 توسط سعید از برلین |

شبانه.(8)

هنوز مزه اس ام اس عصرانه‏اش ترکم نکرده بود که این نوشته‏اش شبم را پر از تعجب و تعمق ساخت:

فکر می‏کنی اگه از پشت تلفن به مادرم بگم که داشتن ماسک ضد گاز از نان شب و تلفن همراه عاقلانه و واجب‏تره نگران بشه؟

http://www.youtube.com/watch_popup?v=FzgSEg2TkIE&feature

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۰ساعت 21:7 توسط سعید از برلین |

عصرانه.(7)

اس ام اس امروزش مزه عصر جمعه‏های تهران را به یادم انداخت:

دوست من ببین؛

وقتی صلح را با تیر بزنند،

او مانند مرده‏ای آرام خواهد خفت.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=t38aEWyziBo&feature

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۰ساعت 18:22 توسط سعید از برلین |

عاشق گشتن سعادت است.(2)

ما باید عشق‏مان را تا حد امکان آزاد نگاه داریم تا بتوانیم آن را هر لحظه هدیه‏اش کنیم. ما همیشه برای چیزهائی که عشق‏مان را هدیه می‏کنیم بیش از ارزششان بها می‏دهیم، و به این خاطر رنج فراوانی جاری می‏گردد.

(از نامه‏ای به کارل زلیگ Carl Seelig در تاریخ 2. 6. 1920)

***

من یک ستایشگر بی‏وفائی‏، تعویض و فانتزی‏ام. من اعتقادی به این ندارم که عشقم را بر نقطه‏ای از زمین میخکوب کنم. من فکر می‏کنم آنچه را که ما دوست می‏داریم، همیشه فقط یک تمثیل است و بس. جائی که عشق ما گیر کند و به وفاداری و فضیلت تبدیل گردد، آنجا این عشق برایم مشکوک خواهد گشت.

(از «پیاده‏روی» در سال 1907)

***

از آنچه مربوط به عشق می‏شود، می‏توان گفت که فقط مجردها عشق حقیقی را می‏شناسند. اگر یک زن مردی را بدون انتظار پول، ازدواج و سرپرستی از خود و فرزندانش دوست داشته باشد، به این ترتیب او آن مرد را واقعاً دوست می‏دارد. مرد دیگری که تمام این‏ها را برای زن فراهم می‏سازد، هرگز نمی‏تواند بداند که آیا همسرش او را بخاطر خودش یا فقط بخاطر این مزایا دوست ‏دارد.

(از «Berthold»، در سال 1907)

***

آدم بیشتر کارها در زندگی را فقط بخاطر زن انجام می‏دهد، حتی اگر هم دلایل دیگری ادعا کند.

(از «روز تلف گشته»، در سال 1926)

***

جرقه‏های کوتاه عشق، خوش‏آمدید؛

بوسه بر شما، ای چشمان آبی و قهوه‏ای،

خوش آمدی، مادر ابدی، ای زن!

ای بازی خواهش، و ای ماجراجوئی رنگارنگ،

می‏دانم، تو را دوست داشتن منجر به مرگ خواهد گشت،

پروانه رویائی‏ من سریع می‏میرد.

اجازه نده در این تاریکی روزی فاسد شوم،

بگذار در میان شعله‏های آتش جان دهم!

(از شعر «راهی به سوی مادر»، در سال 1926)

http://www.youtube.com/watch_popup?v=9CmdGGzL5kk&feature

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۰ساعت 15:47 توسط سعید از برلین |

عاشق گشتن سعادت است.(1)

عشق هادی به همه‏ی نتایج و درک کردن‏هاست، و ما زمانی توانائی دوست داشتن صحیح را خواهیم داشت که پرتگاه درونی‏مان را بشناسیم و با همسازی با بعضی از ایده‏آل‏های توده مردم خود را راضی نسازیم. در هر کدام از ما کل زمین و بشریت دوباره بازمی‏گردد، از نو تلاش کنید، برای تغییرات جدید کوشش کنید.

(از نامه‏ای به مارتین دونه Martin Doerne در تاریخ 19. 1. 1918)

اینکه هر عشق فاجعه عمیق خود را داراست، بر این که نباید دیگر عاشق گشت دلالت نمی‏کند!

(از نامه‏ای به فسکو کومو Cesco Como در تاریخ 21. 6. 1903)

هر حرکت روح، که در آن او خود و زندگی‏اش را احساس کند، عشق می‏باشد. بنابراین خوشبخت کسی‏ست که توانا به زیاد عاشق شدن است. اما عشق و اشتیاق کاملاً مانند هم نیستند. عشق عاقل گشته‏ی اشتیاق می‏باشد؛ عشق نمی‏خواهد صاحب شود؛ عشق می‏خواهد فقط عاشق باشد.

(از "دفتر خاطرات مارتین"، 1918)

باز می‏خواهد دهان خندانم به

دیدار لبانت آید، تا مرا بوسه کنان برکت بخشند،

انگشتان دوست‏داشتنی‏ات را می‏خواهم نگاه دارم

و با انگشتانم آنها را بازی‏کنان خم سازم.

نگاه تشنه‏ام را به نگاهت پیوند دهم،

بدنم را در عمق موهایت جا کنم،

می‏خواهم با اعضای جوان همیشه بیدارم

جنبش اعضای تو را وفادارانه پاسخ داده

و با آتش عشقی همیشه تازه

زیبائی تو را هزاران بار نو سازم،

تا اینکه ما کاملاً سیر و راضی هر دو

سعادتمند بر بالای هر رنجی به سر بریم،

تا اینکه ما روز و شب و امروز و دیروز

بی آرزو پرواز کنیم،

تا اینکه از فراز تمام اعمال‏ها و کردارها

مانند سعادتمندان به صلح مبدل ‏گردیم.

(1913)

http://www.youtube.com/watch_popup?v=AUnYN2JFp6Y&feature

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۰ساعت 15:20 توسط سعید از برلین |

عاشق گشتن سعادت است.

زندگی تنها با عشق معنا می‏یابد: یعنی: هرچه ما بیشتر عاشق و توانا به از خود گذشتن باشیم، معنای زندگی نیز بیشتر می‏گردد.

(از نامه‏ای به ماریانه ودل Marianne Wedel در تاریخ 1. 6. 1956)

نبوغ نیروی عشق است، و اشتیاق برای سرسپردگی.

(از نابغه جوان، 1950)

سعادت فداکاری را بجشید، سعادت بی‏ نیازی را، سعادت همکاری آماده خدمت بودن را! هیچ مسیر دیگری شما را چنین سریع به درونی‏ترین تمام دانش‏ها هدایت نمی‏کند: به دانش ِ یگانگی و تقدس زندگی. هیچ مسیر دیگری هم شما را چنین مطمئن به مقصد تمام هنرهای زندگی، به غلبه‏ای شاد بر خودخواهی نمی‏رساند _ نه با صرفنظر کردن از شخصیت، بلکه توسط بالاترین تکامل‏اش!

(از "درود به جوانان جهان"، 1922)

این یکی از حکمت‏های شایان توجه اما راز ساده زندگی‏ست، که هر فداکاری ِ خالی از نفس پرستی، هر مشارکت و هر عشق ما را ثروتمندتر می‏سازد، در حالی که هر تلاشی به خاطر مال و قدرت نیروهایمان را می‏دزدد و ما را فقیرتر می‏سازد. این را هندی‏ها می‏دانستند و تعلیم می‏دادند، و سپس خردمندان یونان، و بعد عیسی مسیح ... از آن پس نیز هزاران تن از خردمندان و شاعران دیگر که آثارشان با گذشت زمان از بین نمی‏رود، در حالی که ثروتمندان و پادشاهان معاصر آنان گم و فراموش گشته‏اند. شما ممکن است این را به عیسی مسیح یا به پلاتو Plato، به شیلر Schiller یا به اشپینوسا Spinoza ربط دهید، در همه جا آخرین حکمت این است که نه قدرت نه ثروت و نه دانش، بلکه تنها عشق است که خجسته می‏سازد. به نظر می‏رسد هر ازخودگذشتگی، هر چشم‏پوشی با عشق، هر همدردی فعالانه، هر از خود بیگانگی یک عطا کردن و یک خود-ربودن است و با این حال یک ثروتمندتر و بزرگ‏تر شدن و تنها راهی‏ست که به جلو و به بالا هدایت می‏کند.

(از "کریسمس"، 1907)

وقتی تو عشق‏ات را به یک انسان نشان می‏دهی، او نیز برای این کار با تشکر و عشق خود به تو پرداخت می‏کند؛ اما وقتی تو یک سوسک، ماهی یا پرنده یا یک گیاه یا بوته را در امان می‏داری، تو این کار را برای خدا می‏کنی.

(از "مرگ برادر آنتونیو"، 1904)

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۰ساعت 15:19 توسط سعید از برلین |

یگانگی در پس تضادها.(4)

آنچه مهم است.

رفتار ما در زندگی بیشتر بستگی به دین‏مان دارد تا افکارمان. من به هیچ دگماتیسم مذهبی‏ای‏ معتقد نیستم، از این جهت به خدائی هم که انسان‏ها را خلق کرده و برایشان این امکان را بوجود آورده تا در کشتن همدیگر بوسیله گلوله‏های سنگ پیشرفت کنند و کشتن با سلاحهای اتمی را بیاموزند و به آن افتخار کنند ایمان ندارم. از این رو معتقد نیستم که این تاریخ خونین جهان معنایش در نقشه خردمندانه یک حکومت الهی نهفته باشد که چیزی ناشناخته اما الهی‏ و شگفت‏انگیزی را برای ما طرح‏ریزی کرده است. اما با این حال من هم دارای یک مذهب‏ام، یک دانش که به غریزه مبدل شده است، حسی از مفهوم یک زندگی. من از تاریخ جهان نمی‏توانم چنین استنباط کنم که انسان خوب، نجیب، دوستدار صلح و فداکار می‏باشد، اما به اینکه در میان آن امکاناتی که به او داده شده است امکان نجیب و زیبایِ تلاش برای نیکی، صلح و زیبائی نیز در دسترس‏اش می‏باشد و در شرایط مناسب می‏تواند به شکوفه بنشیند صد در صد معتقدم و به آن اطمینان دارم، و اگر این ایمان به تأیید نیاز داشته باشد، بنابراین می‏توان آن را در تاریخ جهان در کنار فاتحین، دیکتاتورها، قهرمانان جنگ و تولیدکنندگان بمب و همچنین پدیدهائی مانند بودا، سقراط، مسیح، کتب مقدس هندی‏ها، یهودیان و چینی‏ها و تمام آثار حیرت‏انگیز انسان‏های صلح طلب جهان هنر یافت. سر یک پیامبر در میان ازدحام مجسمه‏ها بر سر مدخل یک گنبد، چند ریتم موسیقی از مونتووردی Monteverdi، باخ Bach، بتهوون Beethoven، یک عدد بوم نقاشی از روگیر Rogier، از گوآردی Guardi یا رنوار Renoir کافی‏اند تا تمام بازی قدرت و جنگ تاریخ بی‏رحم جهان را به مخالفت خوانند و جهانی دیگر، روح‏دار و در مجموع جهانی سعادتمند ترسیم کنند. وانگهی، دوام آثار هنری خیلی مطمئن‏تر و طولانی‏تر از آثار خشونت است و هزاران سال بیشتر زنده می‏مانند.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=sfR_HWMzgyc

+ نوشته شده در جمعه بیستم آبان ۱۳۹۰ساعت 20:26 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(11)

نان دارم،

آب هم هست.

پس چرا باز دلم بوی پیراهن یوسف کرده!؟

http://www.youtube.com/watch_popup?v=fl6s1x9j4QQ&feature

+ نوشته شده در جمعه بیستم آبان ۱۳۹۰ساعت 10:37 توسط سعید از برلین |

شبانه.(7)

فکر کنم این رفیق بنده بعد از افطاری یکی دو تا گیلاس رفته بالا! اس ام اس‏ آخر شبی‏‏اش تلو تلو خوران خودش را به من رساند:

نه شعر خوبه نه قصه.

شاعری می‏خواست زیباتر از شعر رمانی بنویسد، خسته بود، قلم‏مو را برداشت و بر دیوار اتاقش با رنگ سرخی مثل نقاشان چین دو چشم کشید و دو ابرو!

http://www.youtube.com/watch_popup?v=pA1oFSMwRDU&NR

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 2:34 توسط سعید از برلین |

عصرانه.(6)

پیامک امروزش به دلم نشست:

کسی باز مرا صدا خواهد زد،

باز کسی در گوشم

با نوائی لطیف و شیرین

از عشق خواهد خواند.

باز به آواز بلند هر برگی

خبر از آمدنش خواهد گفت.

باز باد آواز خواهد داد:

ای انسان‏های خفته در خاک، می‏شنوید؟ برگ‏ها خبر از آمدنش می‏گویند.

با هر قدمش

باز باران

بوسه به خاک خواهد داد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=-2YipbZUjDw&feature

+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 19:31 توسط سعید از برلین |

سعادت.(26)

در باره سفر کردن.(6)

این فکر که جای دادن یک قطعه سوئیس Schweiz یا تریول Triol و یا دریای شمال Nordsee یا جنگل سیاه Schwarzwald در خود خیلی ساده‏تر و راحت‏تر از بدست آوردن تخیل جامدی از فلورانس یا سیه‏نا Siena می‏باشد کاملاً اشتباه است. مردمی که از فلورانس چیزی بیشتر از برج پالاسو وکیو Palazzo vecchio و گنبد کلیسای جامع در خاطرشان باقی نمی‏ماند، از شلیرزه Schliersee هم فقط طرحی از وندِل‏شناین Wendelstein و از لوسرن Luzern فقط تصویری از پیلاتوس Pilatus و مه‏ای از رنگ آبی دریا با خود می‏برند در کمتر از چند هفته صاحب همان روح فقیری می‏گردند که قبلاً داشته بودند. طبیعت هم خود را مانند فرهنگ و هنر خیلی کم جلوی پای کسی می‏اندازد و قبل از آنکه پرده از روی برکشد و خود را از آن شهرنشین آموزش ندیده سازد از خودگذشتگی‏ای بی‏پایان از او طلب می‏کند.

زیباست مسافرت کردن با قطار یا در واگن پست و زیباست سراسر ریویرا Riviera را از ژنو Genua تا لیوورنو Livorno راندن یا در لاگونه Lagune با کشتی از ونیز Venedig به سمت چیوجا Chioggia بر آب راندن. اما یک مالکیت مطمئن از چنین برداشت‏هائی به ندرت باقی می‏مانند. فقط انسان‏های دقیق و کاملاً فاضل و ممتاز قادرند مشخصه یک چشم‏انداز وسیع را به هنگام عبور درک و ثبت کنند. برای بقیه اما فقط یک تصور همگانی از نسیم دریا، رنگ آبی آب و طرحی از ساحل کنار دریا باقی می‏ماند، و این‏ها هم بزودی مانند خاطره تصویری از یک تئآتر محو خواهند گشت. تقریباً تمام مسافرین شرکت‏های محبوب مسافرتی دریای مدیترانه دارای چنین وضعی‏اند.

آدم نباید خواهان دیدن و شناختن همه چیز باشد. کسی که با دقت کافی از دو کوه و دره‏های کوه‏های آلپ در سوئیس عبور کرده باشد، سوئیس را بهتر از کسی که با یک نقشه تمام کشور را در زمانی برابر گشته است می‏شناسد. گرچه من پنج بار در لوسرن و ویتسناو Vitznau بودم اما هنوز مؤفق به درک و ثبت فیروالداستترزه Vierwaldstättersee نگشته بودم، تا اینکه یکه و تنها در قایقی هفت روز را بر رویش گذراندم، بر هر مردابی راندم و هر دیدگاهی را آزمودم. از آن زمان به بعد می‏توانم در هر ساعت دلخواهی، بدون عکس‏ها و کارت پستال‏ها کوچکترین قسمت‏های آنجا را خطاناپذیر تجسم کنم و دوباره دوست‏شان بدارم و از آنها لذت ببرم: فرم ساحل‏ها را، قامت و بلندی کوه‏ها را، تک تک روستاها با برج کلیسا و بنادر را و رنگ‏ها و انعکاس آب در ساعت‏های مختلف روز را. بر اساس این تصور واضح روحی بود که برایم امکان پذیر گشت تا بتوانم انسان‏های آنجا را هم درک کنم، رفتارها و لهجه‏‏های محلی روستاهای ساحلی، چهره‏های معمولی و نام‏های خانوادگی، ویژگی و تاریخ تک تک شهرهای کوچک و لهجه‏ها را از هم تشخیص داده و بفهمم.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=0l64BgFAJbs&feature

+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 15:3 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(10)

مرد عرب به فکر فرو رفته و خیره به گوشه‏ای از کافه که من آنجا نشسته بودم و بر دیوارش عکس درخت خشکی آویزان بود می‏نگریست. لبانش مانند لبان ماهی انگار که با خود در حال گفتگوست باز و بسته می‏گشتند.

من اما صدای فکر کردن آهسته‏اش را از فاصله چند میز به وضوح می‏شنیدم:

خبرها خوش نیستند، دل‏ها ملتهب‏اند، عقل با سر قهر است.

هوش با شنیدن فریاد «آتش» دود می‏شود و از سرهای بی‏عقل بلند می‏گردد.

در حال نوشیدن جرعه‏ای از شراب به خود می‏گویم: عجب!

اصلاً به مرد نمی‏آمد که شاعر هم باشد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=HuQmZdHwLi4&feature

+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 10:58 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(9)

خواب دیدم کودکی مانند جارچیان با فانوسی در دست دور سرم بال‏زنان می‏چرخد و با آواز بلند می‏خواند: "خبر خوش این است، عید در راه است." و بعد از روی ورقه‏ای که برایم قابل رویت نبود می‏خواند: "حتی عده‏ای با چشمان خود دیده‏اند که حاجی فیروز مانند همیشه با داریه کوچکی در دست و ترانه خوان پیاده در راه است و تا چند وقت دیگر به شهر ما خواهد رسید."

وقتی از خواب بلند شدم، نمی‏دونستم باید از دیدن این خواب خوشحال باشم یا نه! می‏تونی برام معنیش کنی؟

برایش می‏نویسم: البته تعبیر این خواب چندان هم مشکل نیست، دو سه بار پلک بزنی این چند روز هم می‏گذره و عید خواهد آمد. اما اینکه تو باید از دیدن این خواب یا به تعبیر دیگر، از آمدن عید و تازه شدن خوشحال باشی یا نه را خودت باید فهم کنی.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=gV2ggqJz4us&feature

+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 13:39 توسط سعید از برلین |

شبانه.(6)

چه سکوت پلیدی حکم‏فرماست، چه رنگ غمگینی دارد آسمان این شهر امروز. نه پرنده می‏خواند و نه باد.

خاطراتم همیشه در چنین حالی به تحرک می‏افتادند و برایم قصه تعریف می‏کردند تا مرا از دام افسردگی ذره ذره رها سازند. اما امروز آنها هم همگی لال شده‏اند.

دعای خیر تو شاید دوای دردم باشد.

حق با اوست، هوا امروز چندان دل‏چسب نیست، اما برگ‏های زرد شده و هنوز آویزان به شاخه‏های نوک درخت درون حیاط خانه‏ام در حال تکان خوردنند. و این یعنی باد در وزش است و برگ‏ها آرام در حال رقصیدنند. می‏خواستم برایش بنویسم: البته شاید دعای من مؤثر باشد، اما عقل سلیم حکم می‏کند که تو لااقل خاطراتت را برای معالجه به پزشک نشان دهی. اما من هم امروز به خاطر چیزی که هنوز خوب نمی‏دانم چیست دارای روحی بازی‏گوش نیستم و حوصله شوخی کردن با زندگی را ندارم و به این خاطر برایش اسم ام اس نمی‏فرستم.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=K76KaqXLdnI&feature

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 22:1 توسط سعید از برلین |

سعادت.(25)

در باره سفر کردن.(5)

سوسیس فروش ثروتمندی که بخاطر تظاهر و بد فهمی از آموزش به سمت پاریس و رم می‏راند چیزی از این سفر نصیبش نمی‏گردد. اما کسی که در تمام دوران داغ و طولانی جوانی اشتیاق رفتن به رشته کوه‏های آلپ یا دریاها و یا شهرهای قدیمی ایتالیا را در خود حمل و عاقبت زمان و پول اندکی برای سفر پس‏انداز کرده است، چنین فردی هر سنگ کیلومتر شمار و هر دیوار صومعه پوشیده شده از گل‏های سرخ بالارونده و هر قله‏ی پوشیده از برف و هر موج دریای بیگانه را با شور و شوق از آن خود می‏سازد و آن‏ها را تا قبل از درک زبان‏شان و تا زمانی‏ که مرده برایش زنده شود و آدم لال به سخن افتد در قلبش حفظ می‏کند. او در طول یک روز بی‏نهایت بیشتر از یک سال کسی که بخاطر مد در سفر است تجربه می‏اندوزد و لذت می‏برد و برای تمام عمر گنجی از خرسندی و درک و اشباعی سعادتمند همراه خود به خانه می‏برد.

کسی که احتیاج به پس‏انداز کردن پول و وقت ندارد و مایل به سفر کردن است، برای او این سفر باید یک نیاز برانگیزاننده باشد، در کشورهائی که او برای چشمان و قلبش مطلوب حدس می‏زند، باید بخش به بخش آنجا را از آن خود سازد، در فراگیری آهسته و لذت‏بخشی یک قطعه از جهان را برای خود فتح کند، در بسیاری از کشورها ریشه بدواند و از شرق و غرب سنگ‏هائی برای ساختمان زیبای درکی جامع از جهان و زندگی جمع‏آوری کند.

من اشتباه تخمین نمی‏زنم، که اکثریت مسافرین-هوسی امروزی از شهرنشینان خسته‏گشته‏ای تشکیل می‏گردند که هیچ تمایلی بجز آنکه برای مدتی طراوت‏ و آرام‏بخشی زندگی در طبیعت را از نزدیک حس کنند ندارند. آنها با کمال میل از «طبیعت» حرف می‏زنند و عشق مخصوص نیمه ترسناک و نیمه متکبرانه‏ای به آن دارند. اما آن‏ها آن را در کجا می‏جویند و چه تعدادی از آن‏ها آن را می‏یابند؟

معتقد بودن به اینکه کافی‏ست آدم فقط به مکان زیبائی سفر کند تا در نزدیک «طبیعت» باشد و نیروها و آرامش‏های آنجا را بچشد یک خطای گسترش یافته است. این کاملاً روشن است که خنکی و پاکی هوای کنار دریا یا کوهستان برای شهرنشینی که از خیابان‏های داغ شهر خود فرار کرده است خوشایند باید باشد. و او به این قانع است. او خود را تازه‏تر حس می‏کند، عمیق‏تر نفس می‏کشد، بهتر می‏خوابد و سپاس‏گزار و با این خیال که از «طبیعت» کاملاً لذت برده و آن را در درون خود مکیده است به خانه بازمی‏گردد. او نمی‏داند که فقط چیزی زودگذر و جزئی از طبیعت را ثبت و درک کرده و بهترین را کشف نشده در راه باقی گذارده است. او دیدن، جستجو و سفر کردن را نمی‏فهمد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=DW1l6hS0OPc&feature

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 14:44 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(8)

بجای لذت و استفاده بردن از داشته‏هایش (از جوانی‏، سلامتی و از نیرو و زیبائی‏اش) شب و روز به دنبال آنچه که نداشت و آرزویش را می‏کرد می‏دوید. زمان اما سریع‏‏تر از او می‏چرخید و بجز آرزو آنچه او دارا بود را با خود ‏می‏برد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=SaX7I45_c-I&feature

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 10:51 توسط سعید از برلین |

شبانه.(5)

این هم پیامک شبانه دوست بنده:

می‏بخشی، اما من گاهی با خودم فکر می‏کنم که شاید تو خانه‏ات را عمداً به این صورت رقت‏انگیز درآورده‏ای تا کسی رغبت آمدن پیش تو به سرش نیفتد!

برایش می‏نویسم:

با این حال اما گاهی گذر مردم خاکی به خرابه من هم می‏افتد، دوست عزیز.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=9BCq7sYRo_s&feature

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 21:58 توسط سعید از برلین |

سعادت.(24)

در باره سفر کردن.(4)

من نمی‏توانم شهر کوچک و زیبای سوفیگن Zofigen را با وجود اقامت کوتاهم در آنجا _ دو ساعت _ به خاطر برنده شدن در یک مسابقه مچ‏‏اندازی با نامزد دختر مهمانخانه‏دار هرگز فراموش کنم. اگر من روستای جذاب هامراشتاین Hammerstein را روزگاری در شب بعد از یک سرگردانی بد و طولانی در جنگل به طور غیرمنتظره پیدا نمی‏کردم، حالا آن روستا نمی‏توانست با تمام پشت‏بام‏ها و کوچه‏هایش چنان زیبا و شفاف جلوی خاطراتم بایستد. من این روستا را که با ارتفاع زیادی در زیر پاهایم قرار داشت وقتی از دماغه کوه پیچیدم کاملاً ناگهانی و غیر منتظره دیدم. روستا آرام و خواب‏آلود بود و خانه‏ها در آغوش هم فرو رفته بودند، و در پشت آنها ماه ایستاده بود. اگر من از جاده اصلی راحت به آنجا رسیده بودم و به پیاده‏روی خود ادامه می‏دادم هرگز نمی‏توانستم از این روستا چیزی بدانم. اما حالا فقط با دو ساعت اقامت در آنجا برای تمام عمرم صاحب تصویری زیبا و شیرین و نمایشی زنده از چشم‏اندازی کامل و ویژه هستم.

این تأثیر را کسی که در دوران جوانی بدون چمدان و با پول کمی مسافت طولانی‏ای را سفر کرده باشد خیلی خوب می‏شناسد. یک شب را در کله‏فلد Kleefeld یا در میان کاه تازه گذراندن، یک قطعه نان و پنیر در مسیر زنهوته Sennhütte تکدی کردن و ورود پیش‏بینی نشده به مراسم یک عروسی روستائی در مهمان‏خانه و دعوت شدن از طرف آنها به شرکت در جشن برای همیشه محکم در ذهن باقی می‏ماند. اما فقط نباید ملزومات بخاطر جریانات اتفاقی و شعر بخاطر رمانتیک فراموش گردند. در مسیر سفر خود را رها کردن و به رخ دادن اتفاقات خوب اعتماد داشتن مطمئناً تمرین و تجربه خوبی‏ست، اما هنگامی یک سفر لذت‏بخش و به معنای واقعی به یک تجربه تبدیل می‏گردد که محتوائی محکم و خاص داشته باشد. پرسه زدن برای کسی که بخاطر کسالت و از سر کنجکاوی‏ای بی‏روح در کشورهای دیگری که ماهیت‏شان برای او بی‏تفاوت و غریب است و چنین نیز میماند مسخره و گناهکارانه می‏باشد. همانطور که باید از دوستی و یا عشق مراقبت و برایشان زحمت کشیده شود، و همانطور که کتابی با تأمل انتخاب، خریداری و خوانده می‏گردد، به همان نحو باید یک سفر تفریحی و یا علمی نیز یک دوست داشتن، یک خواست یادگیری و فداکاری معنا دهد. چنین سفری باید دارای این هدف باشد که یک کشور و ملت، یک شهر یا چشم‏انداز را به دارائی روح مسافر اضافه نماید، چنین مسافری باید بیگانه را با عشق و فداکاری استراق سمع کند و با پشتکار برای شناخت اسرارش تلاش ورزد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=vtEUotjXK-s

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 20:56 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(7)

طبق نظریه‏ای قدیمی آب بعضی از چیزها با آب بعضی چیزهای دیگر در یک جوی نمی‏روند، مانند آب بعضی رشته‏های هنری از قبیل شاعری، نویسندگی و نقاشی و ... که با آب مادیات هرگز راضی به عبور از یک جوی نیستند!

دیشب مدام دو جوی آب به موازات و در کنار هم در برابر چشمانم ظاهر می‏گشت. آب جاری این دو جوی با عصبانیت به هم نگاه می‏کردند، و من باید حدس می‏زدم کدام جوی آبش متعلق به مادیات و کدامیک آبی هنری در خود جاری دارد!

نمی‏دانم چرا و به چه نحو همیشه در چنین مواقعی پس از لحظه کوتاهی ناگهان این ضرب‏المثل "گربه دستش به گوشت نمی‏رسید می‏گفت پیف پیف چه بوی بدی می‏ده" خودش را با زور درون ذهنم جا می‏دهد!

اس ام اس امروزش با جمله "می‏تونی خوابم رو تعبیر کنی؟" به پایان رسید!

http://www.youtube.com/watch_popup?v=ejOK6myGydE&feature

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 10:49 توسط سعید از برلین |

سعادت.(23)

در باره سفر کردن.(3)

به آنها آنچه را که من مایلم بخصوص رمانتیک سفر کردن نام نهم نیز اضافه می‏گردند: تنوع در استنباط‏ها، انتظاری پایدار و شاد یا مضطربانه‏ای بخاطر اتفاقات غیر منتظره، قبل از هر چیز اما رابطه ارزشمند با انسان‏هائی که برایمان تازه و غریبه می‏باشند. نگاه کاوش‏گر دربان یا گارسون در برلین مانند همان نگاه در پالرمو Palermo می‏باشد، اما نگاه رتیا Rhätiaئی پسر چوپانی را که تو در مرتع پرتی در گرابوندن Graubünden به تعجب انداختی و همچنین آن خانواده کوچک در پیستویا Pistoja را که تو یک بار برای دو هفته نزدشان زندگی کردی فراموش نخواهی کرد. شاید نام‏ها را از خاطر ببری، شاید سرنوشت‏ها و نگرانی‏های کوچک آن انسان‏ها را دیگر هرگز شفاف به یاد نیاوری، اما هرگز فراموش نخواهی کرد که تو چگونه در ساعتی سعادتمند اول به کودکان، بعد به زن کوچک رنگ پریده، و بعد از آن به مرد یا به پدر بزرگ نزدیک گشتی. زیرا که تو با آنها نه در باره چیزهای معروف صحبت کردی و نه به صحبت‏هایت چیزهائی قدیمی و مشترک ضمیمه ساختی، تو برای آنها تازه و بیگانه بودی، همانطور که آنها برای تو تازه و بیگانه بودند، و برای آنکه بتوانی چیزی به آنها بگوئی می‏بایست آنچه مرسوم و قراردادی‏ست را به کنار بگذاری، از درون خودت خلق کنی و به ریشه‏های ذات‏ات بازگردی. شاید که تو با آنها فقط در باره چیزهائی جزئی حرف زده باشی، اما تو با آنها مانند انسانی با انسان دیگر صحبت کردی، تجربی و پرسش‏گرانه، با این آرزو که بیاموزی این غریبه‏ها را کمی درک و یک قطعه از نهاد و زندگی‏شان را برای خودت فتح کنی و با خودت ببری.

کسی که در شهرها و مناظر بیگانه فقط به دنبال چیزهای مشهور و چشم‏گیرترین‏ها نمی‏رود، بلکه مایل به درک چیزهائی حقیقی‏تر و عمیق‏تری همراه با عشق است، در خاطر چنین افرادی اغلب پیشامدهای احتمالی و چیزهای بی اهمیت درخشندگی خاصی دارند. وقتی من به فلورانس Florenz فکر می‏کنم، اولین عکسی که می‏‏‏بینم کلیسای جامع یا قصر قدیمی زیگنوریا Signoria نیست، بلکه حوضچه‏ی کوچک ماهی قرمزها در جادینو بوبولی Giardino Boboliست، جائی که من در اولین بعد از ظهر اقامتم در فلورانس یک گفتگو با چند خانم و کودکان‏شان داشتم، برای اولین بار زبان فلورانسی شنیدم و شهری را که از کتاب‏های زیادی می‏شناختم مانند چیزی حقیقی و زنده حس کردم، شهری را که می‏توانستم با آن صحبت و با دست لمس کنم. اما کلیسای جامع و قصر قدیمی و تمام آن چیزهای مهم دیگر در فلورانس به این خاطر از من نگریختند؛ فکر ‏کنم که من آنها را بهتر و صمیمانه‏تر از خیلی از توریست‏های سخت‏کوش تجربه و از آن خود ساخته باشم، مطمئناً این تجارب جزئی به طور یکسان برایم رشد خواهند کرد، و اگر چند تصویر زیبا از اوفی‏سین Uffizien فراموشم گردد، اما در عوض خاطره آن شب‏هائی که با صاحب مهمان‎خانه در آشپزخانه گفتگو می‏کردم، و در شب‏هائی که با پسران و مردان در می‎خانه کوچک همصحبت بودم را فراموش نخواهم کرد، و خیاط پرگوی حومه شهر را که در کنار در خانه‎ خود شلوار پاره شده‎ام را همانطور که بر پا داشتم برایم دوخت و در حین کار برایم سخن‏رانی آتشین سیاسی می‏کرد و ملودی‎های اپرا و ترانه‏های با نشاط محلی را به بهترین نحو می‏خواند از یادم نخواهد رفت. چنین چیزهای جزئی اغلب به هسته اصلی خاطراتی ارزشمند تبدیل می‏گردند.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=hSwJ2rjUSdc&feature

+ نوشته شده در شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۰ساعت 12:20 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(6)

اس ام اس امروزش به من از زیبائی خوابی که دیشب دیده است نشان می‏دهد:

پنج و شش که اعدادی نیستند؛ صد سال هم بگذرد و چشم باز کنی باز هم مرا در کنارت خواهی یافت.

نه اعداد می‏توانند مرا از تو دور سازند و نه رسم بازی،

اگر که فقط وقت شمردن با چشمانی باز به من نگاه کنی.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=85Z3zzJgih0&NR

+ نوشته شده در شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۰ساعت 10:14 توسط سعید از برلین |

صبحانه.(5)

صبح به خیر. دوست جون، اصلاً لازم نیست از اس ام اس امروزم تعجب کنی، من خودم قبلاً به اندازه کافی کردم:

عده‏ای می‏جنگند، زیرا که در ارتش! دوران خدمت سربازی! خود را طی می‏کنند.

دسته‏ای دیگر می‏جنگند، زیرا که غارتگرند.

گروهی هم می‏جنگند، زیرا که از خود دفاع می‏کنند.

من اما مانند این افراد نه برای دفاع از خود و نه برای غارتگری در جنگم.

من با خودم می‏جنگم، در خیالم بر پیل سوار می‏شوم و همیشه شیری همراه من است. برای حفظ صلح در جنگل هم همه با پیشنهاد کاشتن موز رأی موافق دارند.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=x12RKJ7fSqQ&feature

+ نوشته شده در جمعه سیزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 11:51 توسط سعید از برلین |

سعادت.(22)

در باره سفر کردن.(2)

کسی که نیت خوبی برای سفر کردن داشته باشد، به تنهائی به راز ساده‏ی هنر سفر کردن پی می‏برد. او در زیراکوس Syrakus آبجوی مونیخی نخواهد نوشید و اگر آن را در آنجا بدست بیاورد، برایش کهنه و گران‏قیمت خواهد بود. او به کشورهای بیگانه بدون آنکه زبانشان را تا اندازه‏ای بفهمد سفر نخواهد کرد. او منظره، انسان‏ها، آداب، نوع غذا و شراب بیگانه را با مقیاس کشور خود اندازه نمی‏گیرد و ونزی‏ها را جسورتر، مردم ناپل را آرام‏تر، مردم برن Bern را مؤدب‏تر، شراب سرخ چیانتی Chianti را شیرین‏تر، ریویرا Riviera را خنک‏تر، سواحل لاگونه Lagune را شیب‏دار‏تر آرزو نمی‏کند. او سعی خواهد کرد، روش زندگی‏اش را با رسم و ویژگی محل منطبق سازد، او در گریندل‏والد Grindelwald صبح زود و در رم Rom دیر از خواب بیدار خواهد گشت و غیره. و او بخصوص همه جا سعی خواهد کرد خود را به مردم نزدیک ساخته و آنها را درک کند. بنابراین او با تورهای بین‏الملی مسافرت نخواهد کرد و در هتل‏های بین‏الملی اقامت نخواهد گزید، بلکه در مسافرخانه‏هائی که صاحبان و کارمندانش از افراد محلی‏اند خواهند ماند، یا بهتر آن است که در خانه افراد محلی بماند و بتواند با دیدن طرز زندگی آنها تصویری از زندگی مردم آن کشور به دست آورد.

اگر مسافری در آفریقا با کت فراک بر تن و کلاه سیلندر بر سر قصد شترسواری کند، مردم این کار او را به طور غیر قابل توصیفی خنده دار خواهند یافت. اما مردم این را کاملاً طبیعی می‏دانند که در سرمات Zermatt یا ونگن Wengen لباس‏های پاریسی بر تن و در شهرهای پاریس به زبان آلمانی صحبت کنند، در گوشنن Göschenen شراب محصول راین Rhein بنوشند و در اورویتو Orvieto همان غذائی را بخورند که در لایپزیگ Leipzig می‏خورند. وقتی تو از چنین مسافرینی از اوبرلند Oberland می‏پرسی، با عصبانیت از قیمت‏های گران بلیط‏ قطارهای الکتریکی یونگفرا‏بان Jungfraubahn می‏گویند، و وقتی از آنها در باره سیسیل Sizilien سؤال می‏کنی، می‏شنوی که در آنجا اتاق‏های گرم وجود ندارند، و اینکه اما در تایومینا Taormina می‏شود غذای بسیار عالی فرانسوی بدست آورد. و وقتی از زندگی و مردم آنجا جویا می‏شوی، به این ترتیب آنها به تو جواب می‏دهند که مردم هنوز همان لباس‏های بی‏نهایت خنده‏دار را می‏پوشند و با لهجه‏ای کاملاً ناخوانا حرف می‏زنند.

حالا اما دیگر کافی‏ست. من می‏خواستم از زیبائی سفر کردن صحبت کنم و نه از نابخردی اکثر مسافرین.

شاعرانه بودن سفر نه در استراحت از یکنواختی روزانه و از کار و خشم قرار دارد، نه در بودن اتفاقی با دیگر انسان‏ها و تماشای عکس‏هائی دیگر، و نه در ارضاء یک حس کنجکاوی. شاعرانه بودن سفر در تجربه کردن قرار دارد، یعنی در ثروتمند شدن، در یکی شدن با آنچه تازه به دست آمده است، در افزایش درک ما برای وحدت در کثرت، برای بافت بزرگ جهان و بشریت، در پیدا کردن دوباره قوانین و حقایق قدیمی تحت شرایطی کاملاً تازه.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=uQtRsSmU-6k

+ نوشته شده در جمعه سیزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت 2:35 توسط سعید از برلین |

چارلی چاپلین.

وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم ...

متوجه گشتم که همیشه و در هر موقعیتی در زمان و مکانی مناسب ایستاده‏ام و همه چیز به درستی پیش می‏رود _ از آن به بعد توانستم آرام باشم.

امروز می‏دانم: آن را اعتماد به نفس می‏نامند.