قصّه و شعر | از همان نقطه که ایستاده‏‎ای آغاز کن.

بر هرگونه امید به پاداش چشم ببند (4)

صرفنظر از هرگونه امید به پاداش تا اندازه‏ای با عنوان کتاب قبلی‏ام حکمت گریزناپذیر The Wisdom of No Escape ربط دارد. <گریز ناپذیر> به ما پی در پی لحظه اکنون را هشدار می‏دهد، و لحظه اکنون دقیقاً همان چیزیست که باید باشد، بی‏تفاوت از اینکه ما در چه حالتی هستیم یا در این لحظه چه فکر می‏کنیم. این دقیقاً اصل مطلب است.

فرقی نمی‏کند که آیا آدم آموزش مراقبه را از سنت تروادا Theravada، ذن Zen یا واجریانا Vajrayana فراگرفته باشد، آموزش پایه‏ای این است که آدم برای لحظه اکنون باید همیشه گوش به زنگ باشد. آنچه به ما گفته نمی‏شود این است که می‏توانیم خودمان لحظه اکنون باشیم، همان خودی که ما با او گاهی اصلاً نمی‏توانیم کنار بیائیم. دقیقاً برای همین هم باید بیدار شویم.

هنگامی که یکی از حاکمین چین از بودهیدهارما Bodhidharma (کسی که آئین بودا را از هند به چین برده بود) پرسید که "شناخت" چیست، او جواب داد: "فضای بسیار، هیچ چیز مقدس". مراقبه کار مقدسی نیست. به همین جهت هیچ چیز از آنچه که ما فکر یا احساس می‏کنیم نمی‏توانند در رده <گناه> طبقه بندی شوند. هیچ چیز از آنچه ما فکر و یا احساس می‏کنیم نمی‏توانند به عنوان <بد> توصیف گردند. هیچ چیز از آنچه ما فکر و یا احساس می‏کنیم نمی‏توانند <اشتباه> باشند. همه آنها مفید و مواد اولیه آبدارند _ کود هستند برای بیداری، برای شناخت. و <شناخت> هنر در لحظه‏ی اکنون زندگی کردن می‏باشد.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=Efblggixy1A&feature

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۰ساعت 23:56 توسط سعید از برلین |

از همان نقطه که ایستاده‏ای آغاز کن.(3)

بر هرگونه امید به پاداش چشم ببند (3)

این آموزش تأثیر عمیقی بر من گذاشت. من در حال پشت سر گذاردن وضعیت‏های مختلف روحی که بالا و پائین می‏شدند و به چپ و راست می‏رفتند بودم، من سقوط کردم و باز برخاستم. اما من در تمام این موقعیت‎های مختلف زندگی به یاد داشتم که "بودا سقوط می‏کند، بودا خود را کاملاً سر حال حس می‏کند، بودا اشتیاق دیدار گذشته را دارد". من شروع کردم به متوجه شدن این موضوع که هرچه سعی کنم باز از دست بودا قادر به فرار نخواهم بود. من می‏توانستم از میان راه‏های تنگ و گشاد بگذرم و متکی به خود باشم. وقتی کسی بدون قید و شرط پذیرای خود گردد، می‏تواند بدون قید و شرط پذیرای بودا هم بشود.

و به این دلیل اسم شب این است: "بر امید به پاداش چشم ببند". «پاداش» یعنی اینکه آدم خود را برای مدتی در آینده خوب حس خواهد کرد. یک واژه دیگر هم وجود دارد، واژه <بی‏پرده>، و آن یعنی این که آدم یک قلب باز و یک چهره باز دارد. و این اشاره زیادی به زمان حال دارد. اگر کسی خود را بی قید و شرط پذیرا گردد، یعنی، اکنون و اینجا بودا را پذیرا گشتن و خود را یافتن.

از آنجائی که گمپو ابی Gampo Abbey یک صومعه است، آدم نمی‏تواند در آنجا کاری سرگرم کننده انجام دهد، مگر آنکه کسی برایش جالب باشد و بدون وقفه مراقبه کند یا در طبیعت بگردد، اما اینها هم بعد از مدتی تا اندازهای خسته کننده می‏شوند. آنجا سکس وجود ندارد، آدم نمی‏تواند مست کند، و نمی‏تواند دروغ هم بگوید. گاهی یک فیلم ویدیوئی نگاه می‏کنیم، اما این به ندرت اتفاق می‏افتد، و معمولاً بعد از فیلم در باره آن بحث می‏کنیم. غذا گاهی خوب است و گاهی وحشتناک. آنجا محل زیاد راحتی نیست. دلیل آنکه چرا محل راحتی نیست این است که آدم آنجا نمی‏تواند از خودش فرار کند. و با وجود این: هرچه بیشتر مردم خود را با خودشان آشنا می‏سازند، بیشتر هم آنجا را محلی مساعد و ترقی‏بخش می‏دانند که آدم می‏تواند بودائیت را در خود کشف کند، درست مانند همین حالا، در این روز. آیا نمی‏توانی خود را دقیقاً همین امروز بی قید و شرط پذیرا گردی؟ دقیقاً با همین اندام خودت، همین وزن خودت، با همین ضریب هوشی خودت و درجه درد و رنجی که تو با خود به این سو و آن سو می‏کشانی؟ آیا می‏توانی بی قید و شرط پذیرا گردی؟

http://www.youtube.com/watch_popup?v=A4slnjvGjP4&feature

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۰ساعت 20:39 توسط سعید از برلین |

از همان نقطه که ایستاده‏ای آغاز کن.(2)

بر هرگونه امید به پاداش چشم ببند (2)

این تعیین کننده است. تا زمانی که آدم قصد لاغرتر، باهوش‏تر، آگاه‏تر شدن، یا هرچیز دیگری داشته باشد، با همان منطقی با مشکل برخورد می‏کند که در اصل اجازه پدید آمدن مشکل را داده است: تو به اندازه کافی خوب نیستی. به این دلیل تا زمانی که آدم بخواهد چیزی را اصلاح کند الگوی رفتاری هرگز از میان نخواهد رفت.

در آئین بودائی آموزشی به نام پذیرش زندگی وجود دارد که چنین است: بودائی (بودا=کسی که بیدار است) که تو عبادت می‏کنی، کسی نیست. بودائی که می‏خواهی خود را شبیه او سازی، کسی نیست. بودائی که پیش از دو هزار سال پیش متولد گشته و باهوش‏تر از ما که شاید روزی باهوش بشویم می‏باشد، کسی نیست. بودا طبیعت ذاتی ماست _ ذات طبیعی ما _ و این یعنی که ما در تماس با دانشی که همیشه در ما بوده است کاملاً بالغ می‏شویم. این دانشی نیست که به ما از خارج پیوند بخورد. وقتی ما پخته‏تر شویم دیگر زندانی آن احساسی که در دوران کودکی به ما می‏گوید چون زندگی بی‏رحم است باید از خود محافظت کرد یا خود را مخفی ساخت نخواهیم بود. وقتی ما سعی می‏کنیم بالغ گردیم _ و من مایلم آن را چنین توضیح دهم، که ما خود را در جهان، بی‏تفاوت از کم یا زیاد بودن سختی اوضاع کاملاً در خانه احساس می‏کنیم _، بعد این اتفاق رخ می‏دهد، زیرا که ما اجازه می‏دهیم، تا چیزی، آن چیزی که سابقاً در ما همیشه وجود داشته، غذا دریافت کند. ما به جای اینکه او را حفظ و مخفی سازیم و مانند مرده‏ای در گور کنیم اجازه می‏دهیم که رشد کند و خود را نشان دهد.

یک بار کسی به من گفت: "وقتی آدم ترس دارد، بعد این بودای ترسناک است". این متناسب با تمام حس‏های ما است، برای مثال متناسب است با حالت‏های خشم. ما کنترل از دستمان خارج می‏شود، رنگ سرخ می‏بینیم و ناگهان متوجه می‏شویم که در حال فریاد کشیدنیم، وسائل را به اطراف پرتاب می‏کنیم یا کسی را می‏زنیم. این لحظه‏ایست که ما این واقعیت را باید بپذیریم که این «بودای خشمگین» است. وقتی ما حسادت می‏ورزیم، این «بودای حسود» است. وقتی ما مشکل دستگاه گوارشی داریم، این «بودا با سوزش معده» است. وقتی ما خوش‎‏بخت‏ هستیم، این «بودای خوشحال» است، وقتی ما بی‏حوصله‏ایم، این «بودای بی‏حوصله» است. به عبارت دیگر: تمام افکار و ادراک ما ارزش آن را دارند که با آنها احساس همدردی کنیم، و هر چیزی که ما فکر یا احساس می‏کنیم، شایسته قدردانی ما می‏باشند.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۰ساعت 15:19 توسط سعید از برلین |

از همان نقطه که ایستاده‏ای آغاز کن.(1)

بر هرگونه امید به پاداش چشم ببند (1)

در یکی از اولین آموزش‏هائی که من شنیدم، معلم گفت: "من نمی‏دانم، چرا شماها به اینجا آمده‏اید، اما من از همین حالا می‏گویم که کل آموزش بر این اساس استوار است: آنچه باید بشود هرگز نمی‏گردد". من کمی خود را طوری احساس کردم که انگار همین حالا او کشیده‏ای به گوشم زده یا بر روی سرم آب سرد پاشیده است. اما من باز هم در باره آن فکر می‏کنم. او می‏گفت: "همیشه کاملاً آن چیزی نمی‏شود که باید بشود. هیچ آینده نویدبخشی که در آن همه چیز بی شکاف کنار هم چیده گشته باشد وجود ندارد". گرچه این مرا شوکه ساخت، اما معلوم گردید که درست می‏باشد. یکی از چیزهائی که برای همیشه ما را ناخرسند نگاه می‏دارد جستجوی بی‏وقفه خوشبختی یا ایمنی‏ست، جستجوی وضعیتی تقریباً دل‏پذیر برای مصرف خانگی یا در سطوح معنوی و یا در سطوح آرامش روحی و روانی.

امروزه مردم برای یافتن آنچه می‏جویند به مکان‏های مختلفی می‏روند. برنامه‏های 12-گام وجود دارند؛ کسی برایم تعریف کرد که حالا یک برنامه‏ 24-گامی وجود دارد؛ شاید روزی یک برنامه 108-گامی هم بوجود آید. راه‏های گوناگون مداوا و گروه‏های خودیار بی‏شماری وجود دارند. بسیاری از مردم خود را صدمه دیده احساس می‏کنند و به دنبال چیزی می‏گردند که زخم‏هایشان را با آن درمان سازند. به نظر من می‏رسد که ریشه شفا، ریشه احساس، برای اینکه یک انسان واقعاً بالغ و پخته‏ای باشیم، در آنجا پیدا می‏گردد که آدم دیگر سعی در خلاص کردن خود از شر چیزی نکند، بلکه بداند چگونه آنچه را که داراست گرامی بدارد. این کار مشکلی‏ست، مخصوصاً اگر آنچه که انسان داراست درد باشد.

در بوستون Boston یک کلینیک استرس وجود دارد که طبق اصول بودائی اداره می‏گردد. این کلینیک توسط دکتر جان کابات-زین Jon Kabat-Zinn که کتاب زندگی سراسر فاجعه Full Catastrophe Living نوشته اوست پایه‏گذاری شده است. مهمترین قاعده برای بیماران در این کلینیک این است که آنها باید از هر امید به پاداش صرف‏نظر کنند. در غیر این صورت معالجه بی‏نتیجه خواهد ماند. وقتی آدم به دلیل تهاجم به خویش و انزجار از حالت فعلی روحی خود و به خاطر نوع صحبت کردن یا در مقابل اندام خود احساس حقارت می‏کند، بعد نیاز به تغییر خود را نشان می‏دهد. آدم یک چیزی را در خود ناکافی می‏داند. بیماران بیش از هر چیز با مشکلات اعتیاد بخاطر سوءاستفاده از دارو یا استرس شدید کار به کلینیک می‏آیند. و دستورالعمل‏ ساده از امید صرفنظر کردن، مهمترین جزء برنامه برای دست یافتن به سلامتی و شفا در آنجاست.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=W083nSzx1Rc&NR

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم شهریور ۱۳۹۰ساعت 20:30 توسط سعید از برلین |

از همان نقطه که ایستاده‏ای آغاز کن.

بر هرگونه امید به پاداش چشم ببند

راه حل بعدی ما این است: "بر هرگونه امید به پاداش چشم ببند". "چشم ببند" یا "چشم نبند"، مسئله این است.

یکی از مؤثرترین تعالیم سنت بودائی می‏گوید: هیچ چیز، تا زمانی که انسان آرزوی تغییرشان را می‏کند، تغییر نخواهد یافت. تا زمانی که کسی آرزوی یک انسان بهتر شدن می‏کند، مؤفق به آن نخواهد گشت. آدم تا زمانی که رو به آینده جهت گیری کرده باشد نمی‏تواند استراحت و تمدد اعصاب کند و خود و آنچه را که داراست بپذیرد.

یکی از رفتارهای بسیار عمیق درونی ما باور کردن این موضوع‏ است که زمان حال به اندازه کافی خوب نیست. ما خیلی زیاد به زمان گذشته که شاید بهتر یا بدتر از امروز بوده باشد فکر می‏کنیم. ما کمی هم به آینده _ که شاید از آمدنش می‏ترسیم _ فکر می‏کنیم، همیشه با این امید که آینده کمی بهتر از حال خواهد گشت. اگر هم در حال حاضر وضعمان واقعاً خوب باشد _ ما در سلامت کامل به سر می‏بریم، مرد و یا زن رویاهایمان را شناخته‏ایم، دارای یک فرزند شده‏ایم یا شغلی را که همیشه آرزویش را داشتیم پیدا کرده‏ایم _، ما این گرایش را داریم، دائماً در این باره فکر کنیم، که چه خواهد شد. تو به انسانی که خود تو می‏باشی، اعتماد کامل‏ات را هدیه نمیکنی.

برای مثال، آسان می‏توان امید داشت که با مراقبه همه چیز بهتر شود، که ما دیگر خلق و خوی بد یا ترس نداشته باشیم یا اینکه دیگران ما را بهتر از حالا تحمل کنند. و اگر ما با این کار مشکلی نداشته باشیم، شاید این احساس بر ما مستولی گردد که ما به اندازه کافی معنوی نیستیم. ما می‏خواهیم حتماً به جهانی بیدار، درخشان و مقدس داخل گردیم، جهانی که با انجام مراقبه امید به یافتن‏اش را داریم. چنین به نظر می‏رسد، تمام آنچه ما می‏خوانیم به گونه‏ای از آن صحبت میکنند که ما در منظری خیلی تنگ زندانی هستیم و اگر صحیح رفتار کنیم به جهانی بزرگ‏تر دست‏رسی خواهیم یافت، به جهانی جادارتر، متفاوت از جهانی که ما حالا در آن زندگی می‏کنیم.

یکی از دلایلی که چرا در باره چشم‏پوشی از امید به پاداش مایلم صحبت کنم این است که من مدت‏هاست مراقبه می‏کنم و آموزش دارما Dharma می‏دهم، اما حس می‏کنم که هنوز یک عشق پنهانی برای اطلاع یافتن از این که چگونه خواهد بود، وقتی _ مانند بعضی از نوشته‏های کلاسیک _ "تمام پرده‏ها افتاده باشند". این مانند احساسی‏ست که انگار آدم می‏خواهد بر بالای سر خود به پرواز آید و خود را در حالتی مشاهد کند که بیدارتر و هوشیارتر از وضعیت حال اوست. گاهی برایمان در سطحی کاملاً دنیوی اتفاق می‏افتد که: ما مایلیم وزن کم کنیم، کمتر جوش صورت و موی بیشتری داشته باشیم. اما مانند همیشه احساس کم و بیش ظریفی از یأس برجا می‏ماند، احساسی که انگار آنطور که باید بشود نگردیده است.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=_QvVaZfFDKw&NR

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم شهریور ۱۳۹۰ساعت 14:51 توسط سعید از برلین |