وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم ...متوجه گشتم که همیشه و در هر موقعیتی در زمان و مکانی مناسب ایستادهام و همه چیز به درستی پیش میرود _ از آن به بعد توانستم آرام باشم.
امروز میدانم: آن را اعتماد به نفس مینامند.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
توانستم پی ببرم که درد عاطفی و رنج فقط هشدارهائیاند برای متوجه ساختنم که برخلاف حقیقت مخصوص خود زندگی نکنم.
امروز میدانم: آن را واقعی بودن مینامند.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
فهمیدم زمانی که سعی میکنم به کسی آرزوهایم را تحمیل کنم، با وجود دانستن اینکه نه زمان مناسب میباشد و نه آن آدم آماده، چه زیاد میتواند این کار برای آن شخص توهینآمیز باشد، و حتی اگر هم که آن شخص خود من باشم.
امروز میدانم: آن را احترام مینامند.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
از آرزوی داشتن یک زندگی دیگر دست کشیدم و توانستم ببینم که همه چیز در گرداگرد من دعوتی بوده است برای رشد کردن.
امروز میدانم: آن را بلوغ مینامند.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
از دزدیدن زمان آزاد خود و طراحی پروژههای مجلل برای آینده دست کشیدم.
امروز فقط آن کاری را میکنم که برایم خشنودی و شانس با خود به همراه دارد، آنچه را که دوست میدارم و آنچه که دلم را به خنده وامیدارد، به آن شکل و ریتم مخصوص و متعلق به خودم.
امروز میدانم: آن را سادگی مینامند.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
خودم را از چنگ تمام چیزهائی که برایم سالم نبودند رهاندم، از غذاها، انسانها، اشیاء، موقعیتها، از تمام آن چیزهائی که مرا با خود به زیر میکشیدند و حتی از خودم هم دور گشتم.
ابتدا آن را «خودخواهی سالم» مینامیدم، اما امروز میدانم که نامش خوددوستیست.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
از خواست اینکه همیشه حق با من باشد دست کشیدم، و به این ترتیب کمتر دچار اشتباه شدم.
امروز فهمیدم: آن را تواضع مینامند.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
دیگر از در گذشته زیستن و نگرانی بخاطر آیندهام سرپیچی کردم.
حالا فقط در لحظه اکنون زندگی میکنم، جائی که همه چیز در آن به وقوع میپیوندد، و در حال حاضر هر روز اینچنین زندگی میکنم، روز به روز، و آن را آگاهی مینامم.
وقتی من شروع به دوست داشتن خود کردم،
پی بردم که تفکرم میتواند سد و بیمار ساز باشد. اما وقتی که با دلم یکی شدم، ذهن دارای همپیمان ارزندهای گردید.
من امروز این اتحاد را خرد قلب مینامم.
ما دیگر از اختلافات، درگیریها و مشکلات با خود و دیگران نمیهراسیم، زیرا که ستارهها هم گاهی با هم تصادف میکنند و جهانهای تازهای تشکیل میگردند.
امروز میدانم: آن را زندگی مینامند.
(اثری از چارلی چاپلین در هفتاد سالگی خود در تاریخ 16. آپریل 1959)
