مدرسه جدید فلسفه.(5)

قصّه و شعر گاهی شوخی‌‏ست، گاهی هم بافنده‌‏ای بازی‏گوش در خیالم که راست و دروغ را به هم می‏‌بافد

خلبانانیکه شهرها را کاملاً با خاک یکسان کرده و به آتش کشانده اند، خود را در مقایسه با بقیه سربازان به دلیل ظرافت و دلاوری ممتازتر به حساب می آوردند. بنابراین ماجرا تا اندازه ای مربوط به مسافت فاصله میان جلاد و قربانی میباشد. فقط باید بخاطر زیبائی شناسی و قبل از هر چیز بخاطر بهداشت مواظب بود که خون دستهایمان را آلوده نسازد و پاهایمان در دل و روده قربانی گره نخورد. البته هر کسی قادر نیست با سرنیزه بجنگد یا کس دیگری را شکنجه کند. اما هر مرد عادی ای قادر است از یک فاصله مشخص آدم بکشد. کودکی را از فاصله چند صد متری با گلوله کشتن مسلماً راحتتر از دریدن او با دست است. بعلاوه حتی در زمانهائی که صلح کامل نیز حکمفرماست، زنها شوهرانشان را چهار قسمت میکنند و بدن قطعه قطعه گشته را در چمدان همراه خود در ایستگاه های راه آهن، در سالنهای انتظار، در سینماها به اینور و آنور حمل میکنند. بنابراین شاید نباید در باره جنگ هم مبالغه کرد. ممکن است در تمام این کارها آنچه اهمیت دارد کمیت باشد و نه کیفیت.

حالا میتوانم کمی از خودم بگویم. من با لباس روی تخت دراز کشیده بودم و فکر میکردم. من به این فکر میکردم که اینجا مبلها و کتابها قرار دارند، عکسها بر دیوارها آویزانند، و به اینکه همه اینها عبث اند. همچنین من هم اینجا بیثمر دراز کشیده ام و بیمعنی ام. به محض اینکه از غذا خوردن، خود را شستن، خوابیدن، خود را با گفتگو سرگرم ساختن و خرید رفتن دست بکشم، دیگر چه میماند که انجام دهم؟ افسوس که قادر نیستم منظورم را روشنتر بیان کنم. شاید در ادامه منظورم خود بخود ظاهر گردد.

حالا روی تخت دراز کشیده ام. اما چگونه دراز کشیده ام؟ من بقدری عمیق دراز کشیده ام و چنان شدید این دراز کشیدن را در خود احساس میکنم که با تخت یکی میشوم. من خوشحالم و از این دراز کشیدن لذت میبرم. من کلید را در جاکلیدی چرخاندم، لامپ را که کلاهی ساخته شده از کاغذ روزنامه آنرا محافظت میکند روشن کردم. هیچکس پیش من نمی آید، هیچکس مرا از روی تخت به زیر نمی اندازد، هیچکس مرا در باران و در تاریکی بیرون نمیکند. هیچکس به من لگد نمیپراند، به صورتم سیلی نمیزند. من میتوانم اینجا یکساعت دراز بکشم، دو ساعت، پنج ساعت. بعد بلند میشوم و غذا میخورم. سوسیس گرم و آبدار. همین حالا هم سوسیس ها در روغن داغ مشغول گرم شدن اند. هیچکس سوسیس ها، نان و چای ام را از من نخواهد ربود.

+ نوشته شده در دوشنبه چهارم مرداد ۱۳۸۹ساعت 19:23 توسط سعید از برلین |