با شاملو نشستن خوش است. (6)

قصّه و شعر گاهی شوخی‌‏ست، گاهی هم بافنده‌‏ای بازی‏گوش در خیالم که راست و دروغ را به هم می‏‌بافد

عاشقانه

آن که می گوید دوستت می دارم

خنیاگر غمگینی است

که آوازش را از دست داده است.

ای کاش عشق را

زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد

در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من.

عشق را

ای کاش زبان سخن بود

آن که می گوید دوستت می دارم

دلِ اندوهگین شبی ست

که مهتابش را می جوید

ای کاش عشق را

زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستارهُ گریان

در تمنای من.

عشق را

ای کاش زبان سخن بود

احمد شاملو

۵۸.۴.۳۱

+ نوشته شده در سه شنبه دهم آذر ۱۳۸۸ساعت 13:50 توسط سعید از برلین |