شعرهای برتولت برشت.(22)

اشعار مربوط به "از یک کتاب درسی برای شهرنشینان".(12)

هفده

تو، ای چاره‏ناپذیر

که تعداد کمی تو را می‏بینند، آنها را ترک نکن!

از سهم غذای خود سؤال نکن

از محبوبیت خود نپرس

حق

به کوچکترین اشاره انگشت هنوز محتاج است!

از جانشین اسم نبر

وقتی لازمت می‏دارند!

چرا تو از محبت

آنچه میل‏ت است برداشت می‏کنی

در حالی که می‏دانی، آرزویت غیر عقلانی‏ست؟

به این چند زخم‏ت

همیشه تماشا نکن!

فراموش نکن: ضرباتی که تو تقسیم کردی

بی‏ شِکوه پذیرا گشتند.

خلق و خوی‏ت را تحمل کردند

برایت حرمت قائل گشتند.

و از اینکه وقتی آنچه آرزو می‏کردی و به دست نمی‏آوردی

از ضروریات خودداری می‏ورزیدی

شکایتی نکردند.

رویت بار نهاده‏اند، بارهائی که

فقط بر مطمئن‏ترین شانه‏ها می‏نهند.

آشکارا ندیده‏ات انگاشتند.

از تو انتظار بینش خاصی داشتند.

بعد از همه غذا می‏خورند، آنانی که کار را اول آغاز می‏کنند:

آشپزها.

با تو همیشه همانطور رفتار گردید،

که با محترمین رفتار می‏گردید.

بنابراین نامت را

در لیستی که پاره نمی‏گردد

در لیست شهدا

قرار نده.