شعرهای برتولت برشت.(12)

اشعار مربوط به "از یک کتاب درسی برای شهرنشینان".(2)

پنج

در باره شهرها (2)

برخی به نیم خیابان آن‏ طرف‏تر اسباب‏کشی می‏کنند

بعد از رفتن‏ آنها کاغذ دیواری‏ها سفید رنگ می‏شوند

مردم دیگر هیچ ‏گاه آنها را نمی‏بینند.

آنها نانی از نوع دیگر می‏خورند،

زن‏هایشان با همان ناله‏ها در زیر مردان غریبه می‏خوابند.

در صبح‏های خنک، از همان پنجره‏ها،

صورت‏ها و لباس‏های زیر مانند قبل آویزانند.

شش

گزارش از جائی دیگر

وقتی من به شهرهای تازه ساخته شده آمدم،

خیلی‏ها با من آمدند،

اما وقتی من شهرهای تازه ساخته شده را ترک کردم،

حتی یک نفر هم همراهم نیامد.

در روز تعیین گشته برای نبرد

برای جنگیدن رفتم

و من از صبح تا شب ایستادم

و ندیدم کسی پیش من ایستاده باشد

اما خیلی‏ها لبخندزنان

یا اشگ‏ریزان از روی دیوارها نگاه می‏کردند.

من فکر می‏کردم،

آنها تاریخ روزی را که تعیین شده بود فراموش کرده‏اند

یا روز دیگری را تعیین کرده

و فراموش کرده‏اند آن را به من بگویند

اما در شب دیدم که آنها،

بر روی دیوارها نشسته بودند و غذا می‏خوردند

آنچه آنها می‏خوردند، سنگ بود

و من میدیدم که آنها هوشمندانه

راه خوردن غذای جدید را به موقع آموختند.

و من در چشم‏های آنها دیدم

که دشمنان با من در جنگ نبودند

بلکه گلوله‏های تگرگ به هم فشرده به سمت میدان شلیک می‏کردند،

جائی که من ایستاده بودم.

به این ترتیب لبخندزنان میدان را ترک کردم.

فوراً به سمت پائین رفتیم،

تا حالا با همدیگر ، دوست و دشمن

شراب بنوشیم و سیگار بکشیم

و در این شب زیبا آنها مرتب به من می‏گفتند

که دشمن من نبوده‏اند

هیچ یک از واژه‏هایم آنطور که من فکر می‏کردم برایشان توهین آمیز نبوده،

زیرا آنها به هیچکدامشان اشاره‏ای نکردند

بلکه فقط معتقد بودند

که من چیزی را می‏خواسته‏ام که آنها داشته‏اند،

و چیزی را که برای تمام دوران مقدس شمرده می‏گشت

اما من لبخندزنان به آنها اطمینان دادم

که من ابداً چنین قصدی نداشتم.