شعرهای برتولت برشت.(11)

اشعار مربوط به "از یک کتاب درسی برای شهرنشینان".(1)

دو

داخل شو! چرا انقدر دیر میای؟ بعدی

صبر کن! نه، تو نه، تو رو می‏گم! تو می‏تونی گم‏ شی، تو رو ما می‏شناسیم،

اصلاً فایده نداره که خودتو به جلو هل بدی. ایست، کجا؟

آهای! لطفاً بکوبید تو پوزه‏ش، آره اینطوری خوبه

حالا می‏دونه اینجا چه خبره.

چی، داره هنوز ور می‏زنه؟

حسابشو برسید، هنوز در حال ور زدنه.

بهش نشون بدید اینجا چی مهمه.

فکر می‏کنه می‏تونه بخاطر هر چیز کوچکی نعره بزنه

فقط تو پوزه‏ش بکوبید، شماها از پس چنین آدمی برمی‏آئید.

خوب، اگه کارتون با اون تموم شده می‏تونید چیزائی که ازش باقی مونده رو داخل بیارید،

ما می‏خوایم اونا رو نگه داریم.

سه

مهمان‏هائی را که می‏بینی

بشقاب و فنجان دارند

تو

فقط یک بشقاب گرفتی

و وقتی پرسیدی، چای کی می‏آید

گفته شد؛

بعد از غذا.

چهار

در گذشته فکر می‏کردم: من بر روی تخت خودم خواهم مرد

امروز

عکسی را که به دیوار آویزان است دیگر راست نمی‏کنم

من می‏گذارم Stores بپوسند و ویران گردند، من اتاق را به روی باران می‏گشایم

با دستمال سفره غریبه‏ای دهانم را پاک می‏کنم.

پنجره اتاقی که چهار ماه در اجاره داشتم به خارج باز می‏شد و من از آن بی اطلاع بودم

(چیزی که من دوست می‏دارم)

زیرا که من به چیزهای موقتی علاقه‏مندم و خودم را کاملاً باور ندارم.

به این جهت هر جا که شد لانه می‏کنم، و یخ می‏زنم، من می‏گویم:

من بالاخره یخ می‏زنم.

و نظرم چنان ریشه عمیقی دارد

که زن بالاخره به من اجازه می‏دهد لباس‏های زیرم را عوض کنم

از روی تواضع به خانم‏ها

و چون البته آدم تا ابد به لباس زیر محتاج نیست.