ماجرای شکست خوردن ناپلئون.(3)

"اطاعت می‏شود، اعلیحضرت." ژنرال کامبرون سلام نظامی می‏دهد و کاغذ تاشده‏ای را به امپراتور تحویل می‏دهد. ناپلئون آن را می‏خواند و رنگش می‏پرد:

"آقایان محترم _ فوکه 'Fouche به دشمن پیوست. حالا چه باید کرد؟"

"حالا صبحانه می‏خوریم"، ملکه فرمان می‏دهد و خود اول به اتاق کناری می‏رود.

ناپلئون یک بار دیگر به میز نزدیک می‏شود و با انگشت اشاره نقطه‏ای را بر روی نقشه مشخص می‏کند:

"در این محل سرنوشت اروپا مشخص خواهد شد. اگر حمله متقابلی از جنوب‏غربی انجام گیرد، ما آنرا گازنبری خنثی می‏کنیم. آقایان محترم _"

"ناپلئون!" صدای سارا صحبت را قطع می‏کند. "نیمرو می‏خوای یا خاگینه؟"

"فرقی نمی‏کنه."

"خاگینه؟"

"بله."

"پس چرا از اول نمی‏گی."

ناپلئون جمله ناتمامش را به پایان می‏رساند:

"آقایان محترم _ !viva la France"

مارشال‏ها و ژنرال‏ها فریاد می‏کشند:

"!viva la France! ،viva l'Empereur"

سارا صدا می‏زند "ناپلئون!" و سرش را از در داخل می‏کند. "پسر بچه می‏خواد تو را ببیند!"

مارشال Murat مورات می‏گوید: "اعلیحظرت! دشمن در حال پیشروی و نزدیک شدن است!"

ملکه حرف او را قطع می‏کند "من، آقای محترم. این من هستم که تمام روز را با گریه بچه کنار باید بیام، من، نه شما. شاید می‏خواهید که امپراتور را از دادن بوسه خداحافظ به پسرش منع کنید؟"

ناپلئون می‏پرسد: "او کجاست؟"

"او الان در حال جیش کردنه."