میشائیل با صدای خفهای میگوید "!Sieg Heil" و با بالا بردن سبو به نشانه <به سلامتی> و با نوشیدن جرعهای مزه تلخ نشسته بر زبانش را میشورد و به پائین فرو میبرد. او خندههای سردی میکرد و وقتی کسی با او صحبت میکرد سرش را اتوماتیک تکان میداد، جوابهایش به شدت ساده بودند و هنگامی که عاقبت گوشت سرخشده خوک با کوفته سیبزمینی جلویش قرار گرفت، بدون اشتها آن را خورد. او قطعهای از گوشت را میبرید و با چنگال به سیخ میکشید. او میجوید و غورت میداد، و هیاهوی اطرافش که انگار از یک دیوار رویائی به خارج نفوذ میکرد را میشنید. او آنجا در جای تنگ و گریزناپذیری نشسته بود و عرق سردی از زیر بغلهایش کاملاً آهسته رو به پائین جاری بود. او ترس داشت، فقط ترس.
حالا هانس Hans، دکاندار از هارتهاوزن فریاد میزند "دور دوم! زودباش، زودباش، سوزی!" و با پرروئی به داخل سبوی تا نیمه نوشیده شده میشائیل نگاه میکند. "چی؟ ... و تو میخوای ادعا کنی که یک مرد آلمانی هستی؟ همشو یک ضرب برو بالا! ای بابا، سر بکش دیگه!". میشائیل زیر چشمی نگاهی میکند، سبویش را در دست میگیرد و به یاد میآورد که هانس از همه بیشتر در دستگیری او سهیم بوده است، عذرخواهانه میگوید: "من آبجوخور نیستم".
هانس تحقیرآمیز تکرار میکند "آبجوخور نیستم؟" و دهانش را کج میکند. "ما چیزهای دیگه هم مینوشیم! ما به هیچ وجه برای تو تکلیف معین نمیکنیم!" و دوباره عدهای موافقانه میخندند.
