در پختگی انسان جوانتر می شود.(21)

قصّه و شعر

قصّه و شعر گاهی شوخی‌‏ست، گاهی هم بافنده‌‏ای بازی‏گوش در خیالم که راست و دروغ را به هم می‏‌بافد

در پیری

جوان بودن و کار نیک انجام دادن کار آسانیست،

و از پستی و زشتی ها به دور ماندن؛

اما خندیدن، به وقتی که ضربان قلب ترا مانند دزدان ترک میگوید،

کاریست که آموخته باید گردد.

و آنکه این را آموخته، او پیر نمی باشد،

او هنوز روشن در میان آتش ایستاده

و با نیروی بازوی خویش

دو قطب این جهان را میرساند به همدیگر.

و چون ما مرگ را آنجا در انتظار ایستاده می بینیم،

بیا نگذار که از رفتن بازایستیم.

که میخواهیم به پیشواز مرگ بشتابیم،

که میخواهیم او را ز در رانیم.

مرگ نه اینجاست و نه آنجا،

او همه جا در گذر است.

او در من و توست،

همان لحظه که ما به زندگی خیانت میکنیم.

***

چون مردم سالخورده بجز پند دادن به جوانان کار دیگری از دستشان ساخته نیست، بنابراین من هم به تو یک اندرز و ایماء میدهم، زیرا که شصت سالگی بهترین لحظه مناسب برای این کار است. در این سن زمان آن رسیده است که آدم کمی از غرور مردانگی ــ جوانی و لجاجت صرفنظر کند و با زندگی که تا حال به آن فرمان رانده است اندکی ملایمتر و هوشیارتر رفتار نماید. به این جهت موشکاف و خوشخو بودن در برابر ناتوانائیها و بیماریها ضروریست؛ آدم نباید بیش از این بر سرشان غر بزند و با زور آنها را به سکوت وادارد، بلکه باید کمی تسلیمشان گشت و تملقشان را گفت، باید از خود مراقبت کرده و با کمک پزشک و دارو، و همینطور با رفع خستگی بیشتر، دوره استراحت طولانی تر و فاصله انداختن در کار به آنها ادای احترام کرد، زیرا که آنها مأمور بزرگترین قدرت موجود جهان میباشند.

(از نامه ای به ماکس واسمر Max Wassmer در تاریخ ۱۹۴۷. ۸ .۲۴)

+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم شهریور ۱۳۸۹ساعت 17:51 توسط سعید از برلین |