قصّه و شعر

دیده ها و شنیده ها.

wale — Sun, 20 Dec 2009 16:51:50 GMT

مثل گاوهای پیشانی سفید به نظر می آمد. دور پیشانیش نواری پیچانده بود.

میگم اون چیه دیگه دور پیشونیت بستی!؟

_ چشمم درد میکنه روشو بستم.

میگم پیشونیت چه ربطی به چشمت داره!؟

_ سومیش درد میکنه.

میگم خوب چرا نمیری دکتر!؟

_ از روزیکه برق ِ پول، چشمای دکتر متخصص چشمی رو که چشمای منو مداوا میکرد گرفت، کور شده و خونه نشین.

***

بعضی ها فقط اشخاصی را بچه ملا بحساب می آورند که در ضمن مراسمی یک عبا سرش گذاشته باشند و او هر روز صبح بعد از جابجا کردن آن روی سرش روبروی آیینه چند ساعت ریش مانند پشم گوسفندش را که نرم است و سیاه با شانه اینور آنور بکند.

بچه ملا اما در اصل چه با کت و شلواری با مارک کریستین دیور خود را بپوشاند، سه تیغه صورتش را صاف کند و یا با هلی کوپتر به مهمانی برود باز بچه ملا است.

یکی از مشخصه های بارزیکه در بین تمام بچه ملاهای جهان معمول است بهم ساباندن مرتب دو انگشت اشاره و شست میباشد، به این معنا که: لطف کن و بر مبلغ افزا!

http://saidazberlin.de/Waiting%20For%20the%20Sun.wmv

جوهری با بوی گل رز.

wale — Sun, 20 Dec 2009 13:50:18 GMT

بیش از سی سال از آخرین نامه ای که دریافت کرده ام میگذرد.

دیروز نامه ای از دوستی بدستم رسید. بعد از سلام و احوالپرسی و حرفهای معمول، نوشته بود میخواهد ایام تعطیل عید پاک را در برلین پیش من به میهمانی بگذراند.

خوشحال میشوم و بعد از جستجو و یافتن خودنویسم، آنرا از جوهری با بوی گل رز پر کردم. دلم میخواست دوستم هوائی را که هنگام خواندن نامه نفس میکشد مخلوط با بوی گل شود و مانند ایام قدیم برایش در پاسخ نامه کوتاهی نوشتم. برای آوردن هر واژه بر روی کاغذ انگار با قلمدرشت مشغول نوشتنم وقت میگذاشتم، سعی میکردم واژه ها را آنقدر زیبا بنویسم که زشتی مخفی در آنها زیبا شوند تا دوستم را دلگیر نکنند. برایش نوشتم:

سلام دوست خوبم. دست خط ات نور به چشمم باراند. با نگاه داشتن نامه تو در دستم دوستی را وزن کردم، دوستی مانند کاغذ نامه ی تو بی وزن است و یادآور زیبائی ها.

چه ایّام خوبی را برای آمدن انتخاب کردی، خوب میدانی که ایام عید پاک را دوست میدارم، چون عیسی یکی از راهبران محبوب من است. وقتی بیائی مردم این شهر شاید بخاطر این روزها کمی مهربانتر باشند و با لبخندشان با هم بودنمان را خوشایندتر از خوشایند سازند.

اگر سر و صدای پرندگان برایت قابل تحمل نشود، یا اگر دستشوئی مانند دستشوئی های همگانی کثیف به چشمت آید و هرج و مرج و ناتمیزی اطاق برایت غیر قابل تحمل گردد؛ با اینکه ایام تعطیل است و جهانگرد در شهر زیاد اما باز بهترین اطاقها را در هتلی خوب تهیه خواهم کرد. تا هر زمان در برلین باشی مهمان منی و من همراه تو هرکجا خواستی پا بپا خواهم آمد، هرچه میل کنی نشانت خواهم داد، هرچه تو اراده کنی خواهیم خورد و خواهیم نوشید.

آمدنت را از اکنون جشن گرفته ام. وقتی بیائی هم من دوباره شهر را با تو خواهم گشت و هم تو را دوباره از نو خواهم شناخت و تو به من خواهی گفت چه تغییراتی در شهر درونم رخ داده.

پروازی زیبا و آرام برایت خواهانم.

دوستی شاید چیزی باشد مثل تولد و مرگ عیسایِ مسیح.

http://saidazberlin.de/Tango%20to%20Evora.wmv

جناب سروان از کویپنیک.

wale — Sun, 20 Dec 2009 10:21:18 GMT

در باره این کتاب

»دیروز شخصی که اونیفورم سروانی بتن داشت یک گروهان سرباز از پادگان تِگِل Tegel را بسوی شهرداری کویپنیک Köpenick هدایت کرد، دستور دستگیری شهردار را داد، صندوق پول منطقه را ربود و با درشگه ای محل را ترک کرد.«

در ۱۷ اکتبر سال ۱۹۰۶ در روزنامه برلینر تسایتونگ Berliner Zeitung مطلب بالا نوشته شده بود. نام این شخص ویلهلم فویگت Wilhelm Voigt بود. در دوران جوانی این شاگرد کفاش بخاطر احتیاج با قانون درگیر شد. پانزده سال زندان مجازات آن ۳۰۰ مارکی بود که از اداره پست دولت ربوده بود: او در دایره شیطانی دیوان سالاری افتاده بود. بخاطر نداشتن مدرکی دقیق از خاتمه دوران زندان در هیچ کجا کار پیدا نکرد، بدون گواهی کار نمیتوانست معرفینامه بدست آورد. فویگت دوباره مرتکب جرم میشود؛ در سن ۵۶ سالگی بیش از سی سال از عمر خود را در زندان به سر برده بود. حال در این لحظه از سن ۵۶ سالگی خود آن اونیفورم را در یک سمساری در خیابان برلینر گرنادیر Berliner Grenadierstraße میبیند، اونیفورمی که از آن لحظه به بعد سرنوشت او را تعیین میکند.

این »قصه آلمانی« برای اولین بار در سال ۱۹۳۱ به چاپ رسید؛ امروز یکی از مشهورترین نمایشنامه های تسوک مایر Zuckmayer به شمار می آید. فیلم ساخته شده از این نمایشنامه با بازی هاینس رویمن Heinz Rühmann برای بسیاری از بینندگان فراموش نشدنیست.

نویسنده

کارل تسوک مایر Carl Zuckmayer در تاریخ ۱۷ دسامبر سال ۱۸۹۶ در ناکن هایم

Nackenheim در کنار رود راین Rhein متولد گشت. در هایدلبرگ Heidelberg به تحصیل پرداخت، بعد از آن مدت کوتاهی در کیل Kiel به عنوان متخصص فن صحنه و نمایش مشغول به کار گشت. در سال ۱۹۳۸ از زالسبورگ Salzburg به سوئیس مهاجرت کرد. یکسال بعد بسوی امریکا جلای وطن نمود، جائیکه او تا سال ۱۹۴۶ بعنوان کشاوررز زندگی کرد. کارل تسوک مایر بجز جایزه کلایزت Kleist-Preis در سال ۱۹۲۵جوایز دیگری مانند جایزه کتاب ها Bücher-Preis در سال ۱۹۲۹، جایزه گوته Goethe-Preis از شهر فرانکفورتّ Frankfurt am Main در سال ۱۹۵۲به او اعطا گردید، او عضو آکادمی های مختلف و انجمن قلم بود. در سال ۱۹۶۸ در وین »نشان افتخار برای علم و هنر« را دریافت کرد.

تاریخ وفات وی ۱۸ژانوبه سال ۱۹۷۷ در سوئیس میبباشد.

بازیگران اصلی

ویلهلم فویگت Wilhelm Voigt

فریدریش هوپرشت Friedrich Hoprecht

خانم ماری هوپرشت Frau Marie Hoprecht

شهردار اوبرمویلر Bürgermeister Obermüller

خانم ماتیلده اوبرمویلر Frau Mathilde Obermüller

آدولف وُرمزر انیفورم دوز Adolf Wormser, Uniformschneider

وابشکهِ پارچه بُر Zuschneider Wabschek

سروان از شلتّو Hauptmann von Schlettow

افراد مختلف همان زمانه Zeitgenossen aller Art

محل: برلین و حومهُ آن

زمان: قبل از جنگ جهانی اول

ترتیب صحنه ها

پرده اول

۱. صحنه: مغازه اونیفورم فروشی در پوتسدام Potsdam

۲. صحنه: اداره بلیس در پوتسدام

۳. صحنه: کافه ناسیونال در فریدریش اشتراسه Friedrichstraße

۴. صحنه: دفتر کارگزینی کارخانه کفش سازی آکسولوتل Axolotl

۵. صحنه: اطاق مبله در پوتسدام

۶. صحنه: مسافرخانه تسور هایمات zur Heimat در برلینر نوردنBerliner Norden

۷. صحنه: مغازه اونیفورم فروشی در پوتسدام

پرده دوم

۸. صحنه: عبادتگاه دزندان در زوننبورگ Sonnenburg

۹. صحنه: اتاق نشیمن در ریکسدورفRixdorf

۱۰. صحنه: اطاق خواب شهردار اوبرمویلر Obermüller در کویپنیک

۱۱. صحنه: مسیر جلوی اداره پبیس در ریکسدورف

۱۲. صحنه: اطاق با تخت

۱۳. صحنه: جشن در درسل Dressel

۱۴. صحنه: اتاق در ریکسدورف

پرده سوم

۱۵. صحنه: مغازه لباسفروشی در گرنادیراشراسه Grenadierstraße

۱۶. صحنه: خیابان درختکاری شده در پارک سانسوسی sanssouci

۱۷. صحنه: سالن و مسیر سقط جنین در شلزیشن بانهف Schlesischen Bahnhof

۱۸. صحنه: راهرو با پله در شهرداری کویپنیک

۱۹. صحنه: دفتر شهردار اوبرمویلر در کوپینیک

۲۰. صحنه: کافه آشینگر بیرکوئله Aschingers Bierquelle در نویِن فریدریش اشتراسه Neuen Friedrichstraße

۲۱. صحنه: در اداره کل شهربانی آلکساندرپلاتس Alexanderplatz

http://saidazberlin.de/Elegie%20von%20Abschied%20und%20Wiederkehr.wmv

النظافته من الایمان.

wale — Sat, 19 Dec 2009 12:47:18 GMT

_ وای... سعید آدم حالش بهم میخوره! آخه این چه وضعیه که تو برای خودت درست کردی!؟ چرا انقدر حشره تو اطاقت اینور اونور میپرن!؟ چرا انقدر به دیوار و سقف اطاقت تارعنکبوت بسته شده!؟ بابا آخه نظافت هم خوب چیزیه! ناسلامتی خودتو مرد خدا به حساب میاری! ... مگه نشنیدی میگن: پاکیزگی از ایمان است؟

میگم اولاً اینا حشره نیستن بلکه پرنده کوچلو نام دارن. در ثانی مگه من دعوتشون کردم بیان اینجا تو اطاق؟ یکدفعه دیدم که هستن. دقت کردی چه قشنگن؟

_ وا! قشنگن یعنی چی!؟ اینا که با زور با چشم دیده میشن!

میگم به رنگ بدنشون دقت کردی؟ میتونی بگی چه رنگین؟

_ تو رو خدا دست بردار از این کارا. و وقتی تو چشمام میخونه که سئوالم سرسری نبوده میگه: والا دیگه نمیدونم چی باید بتو گفت. خب، بدنشون خرمائی خیلی کمرنگه.

میگم بالاشونو ببین چه ظریفه، اگه گفتی چه رنگین؟

_ خاکستری خیلی روشن.

میگم آفرین، چشمات رنگا رو چه خوب میبینن.

_ اوا، مگه رنگ دیدن هم هنره!؟

میگم اگه از کوررنگا بپرسی حتماً تعجب میکنن.

قاشق چایخوری کنار بسته شکر را که در اثر تماس با شیرینی شکر در چای شیرین شده است و بر روی تمام سطحش پرنده های کوچلو آرام و بیحرکت نشسته و در حال لیسیدن شیرینی بودند را نشانش میدهم و میگویم: فکر نکنی فقط مزه شیرین رو دوست دارن و شیشه کوچک خیار شوری که چند دانه باقیمانده در آن شبیه ذغال اختهُ خشک شده بود نشان میدهم و میگویم: مزه شور هم دوست دارن و بلافاصله شیشه آبلیمو را هم نشانش میدهم. آنجا هم ساکت و آرام در حال مزه مزه کردن آبلیو بودند و بعضی هم مانند مستان از شیشه کج و ماوج بالا و پائین میرفتند. جا سیگاری که دیگر رنگ سفیدش سیاه به چشم می آید و پر از کونه سیگار بود را هم نشانش میدهم و میگویم: خوبیش اینه که مطمئنی پرنده های کثیفی نیستن و اینجا هم بجز این کثافاتی که من در اطاق دارم و گاهی مورد استفاده ام قرار میگیرن دیگه چیز کثیفی وجود نداره که بشه ادعا کرد ناقل کثافتن و باعث بیماری میشن.

بعد دستش را گرفتم و با خود به گوشه اطاق جائیکه متکائی قرار داشت میبرم. متکا را کمی بلند میکنم، با دیدن شهر عنکبوتها در زیر متکا جیغ گوشخراشی میکشد و می افتد رو زمین. با زحمت کمی آب در دهانش میکنم، آهسته چند سیلی چپ و راست به صورتش میزم تا اینکه به حال می آید. مینشیند، وحشت زده و با دهانی باز به سمت متکا خیره میماند. و من در ادامه میگویم: خوب تکلیف عنکبوتها چی میشه؟ از کجا غذا بیارن تا از گرسنگی منو نخورن؟ حالا که خدا خودش این پرنده های کوچلوی خوشگل رو فرستاده من دیگه چکاره ام که تو کارش دخالت کنم و به گوشه ای که گروهی مورچه چند دست و پای کوچک پرنده های کوچلو را دست بدست میچرخاندند و به خانه اشان نزدیک میساختند را نشان داده و میگویم: میبینی کارای خدا بی حساب نیستن؟

لیوان آب را تا ته سر میکشد، بلند میشود و بعد از نگاهی به دور و بر خود وسائلش را جمع میکند و با گفتن من خیلی دیرم شده خداحافظی بیروحی میکند و سریع از خانه خارج میشود.

http://saidazberlin.de/pARTyzant.wmv

کفش هایم کو؟

wale — Fri, 18 Dec 2009 23:59:18 GMT

چهار زانو نشسته بودم. خوابم می آمد، اما دلم نمیخواست که چشمانم بسته شوند. در روشنائی ای که مهتاب با آن رنگ پریده اش بدرون اطاق تابانده بود با زحمت به مرغان عشقم که سرهایشان را در بین دو بال خود فرو کرده و به خواب رفته بودند نگاه میکردم. کودکی هر کدام را بخاطر می آوردم و به این فکر میکردم که این پرندگان کوچک چه دل بزرگی دارند و چقدر صبرشان عظیم است. چه زیبایند و چه دوستی خوبی با هم دارند. چه خوب مرا میشناسند، و اینکه بدون داشتن قلم و دفتری تمام اعمالم را در ضمیرشان ثبت کرده اند.

دلم نمیخواهد که چشمانم بسته شوند، اما خواب شگردهای خودش را دارد. خواب وقتی خسته میشود دیگر نه مرغ عشق میشناسد و نه خواهش دل برایش مهم میباشد. بدنبال چشمان باز من و تو میگردد، و بعد از یافتن مانند دودی نامرئی داخلشان میگردد.

فرشته مرگ با لباسی فاخر به سراغم می آید. نه اینکه لباسش مایه تعجبم نگشته باشد، اما بیشتر از آن نداشتن داس مرگ به همراهش متعجبم ساخته بود. اگر خود را معرفی نمیکرد گمان میکردم کسی ست که برای گذراندن وقت و بدون هدف براه افتاده تا شهر را تماشا کند.

بار خلوت بود. من بودم و دو تا از مرغان عشقم که بالهای خود را بکناری گذاشته بودند و بجایش دو دست تا مچ خارج شده بود. من کنار بار و دو مرغ عشقم روبروی من در کنار هم بر صندلیهای کوچکی بر روی بار نشسته بودند.

جام را بلند میکنم تا جام به جام مرغان عشقم بزنم که کسی دستم را در هوا از مچ میگیرد. با تعجب سرم را برمیگردانم. رنگ عجیب صورت مرد مرا از پرسیدن هر سئوالی پشیمان میسازد.

مرد بدون تکان دادن لبهایش بی مقدمه میگوید: "شما باید همراه من بیائید!"

خواستم سئوال کنم به چه جرمی، ولی بجای آن میگویم: "میبخشید منظورتونو متوجه نشدم، ممکنه خودتونو اول معرفی کنید!"

در حال در آوردن کارتی از جیب کت خود میگوید: "مرگ... فرشتهُ مرگ." و کارت را که عکس او را با داسی در دست نشان میداد به دستم میدهد.

از جا بلند میشوم، دستم را بسویش دراز میکنم و میگویم: "خوشوقتم. لازم نسیت من خودم را معرفی کنم، شما حتماً مرا خوب میشناسید" و صندلی کنارم را تعارفش میکنم.

با نارضابتی کنار بار مینشیند. میخواهم بپرسم که چه مینوشد ولی او قبل از آنکه حرفی بزنم با اشاره دست تعارفم را رد میکند و میگوید: "در حین خدمت بهیچ وجه!" بعد ساعت بزرگ بدون عقربه ای را از جیب خارج میکند، نگاهی به آن می اندازد و میگوید: "باید کمی عجله کنید!"

سرم از شراب داغ شده بود. دلم نمیخواست مرغان عشقم بدون من به خانه بازگردند، در جواب میگویم: "عجله کار شیطان است، شما اما فرشته اید! از این گذشته باید متأسفانه مأیوستان کنم، چون من بهیچ وجه نمیتوانم همراهتان جائی بیایم." بعد به دو مرغ عشقم که با کنجکاوی و تعجب به فرشته مرگ نگاه میکردند اشاره کرده و میگویم: "این دو دوست من کمی مست اند و اگر هم مست نبودند باز هم نمیتوانستند راه خانه راپیدا کنند، میبخشید."

فرشته مرگ به دو مرغ عشقم که تا آن لحظه متوجه شان نشده بود نگاه میکند، سریع از جا بلند شده به هر دو مؤدبانه سلام میدهد و سری به احترام خم میکند. بعد در چشمان من نگاهی می اندازد و میگوید: "میبخشید، من فکر کردم که شما تنهائید. پس من با اجازه میروم و یکدفعه دیگر بسراغتان می آیم. با فشردن دستانِ کوچک مرغان عشقم و با گفتن از آشنائیتان خوشحال شدم خداحافظی میکند و ناگهان غیب میشود.

من میمانم با دو مرغ عشقم که مستانه مشغول وصل کردن بالهایشان به خود بودند.

http://saidazberlin.de/Sacral%20Nirvana.wmv

قرائت در چند دقیقه.

wale — Fri, 18 Dec 2009 19:56:18 GMT

خوشبختی نه با عقل سر و کار دارد و نه با اخلاق. خوشبختی ذاتاً چیز سحرانگیزیست که به یک گذشته، به مرحله ی جوانی بشریت تعلق دارد. آن خوش اقبال ساده ای که از پری هدیه گرفته و نازپرورده خدایان است موضوعی برای ملاحظه عقلانی نیست، او سَمبولیست و ورایِ افراد و تاریخها ایستاده است. با وجود این انسانهای برجسته ای وجود دارند که از روی ورق زندگیشان »خوشبختی« را نمیتوان پاک کرد، و خوشبختیشان تنها در این نهفته است که آنها و تکلیف مربوط به ایشان در واقع همدیگر را پیدا کرده و ملاقات میکنند تا که خوشبختی نه زمانی دیرتر و نه زمانی زودتر متولد گردد.

***

خوشبختی یک چگونه است و نه یک چه، یک قریحه است و نه یک طرح.

***

خوشبختی تنها وقتی وجود دارد که ما از صبح چیزی طلب نکنیم و از امروز با سپاس آنچه می آورد بپذیریم. آری، ساعات سحرآمیز به کرات خواهند آمد.

http://saidazberlin.de/Magic%20Marrakesh.wmv

مجموع قصّه های کافکا. (10)

wale — Fri, 18 Dec 2009 11:55:27 GMT

کلمات قصارـ ۸

۵۷ـ زبان برای هر چیزی خارج از جهان نفسانی فقط میتواند به اشاره مورد استفاده قرار گیرد، اما هرگز نمیتواند حتی تقریبی بگونه ای مقایسه ای از آن استفاده کرد. زبراکه زبان بر طبق جهان نفسانی تنها بر محور مالکیت و روابط آن میچرخد.

۵۸ـ آدم تنها وقتی تا حد امکان کم دروغ بگوید تا حد امکان کم دروغ میگوید، نه هنگامیکه آدم تا حد امکان موقعیت کمی برای دروغ گفتن داشته باشد.

۵۹ـ پلکانی که در اثر گامها کاملاً سائیده نگشته باشند از نگاه خود پلکان، تنها مقداری چوب بهم وصل شده متروک میباشد.

۶۰ـ کسی که از جهان کناره میگیرد باید تمام انسانها را دوست بدارد، زیرا که او از جهان آنها هم کناره میجوید. از این جهت او شروع میکند ماهیت حقیقی انسان را حدس بزند، ماهیتی که تنها میتوان آنرا دوست داشت، بشرطی که آنها هم مردمی موافق باشند.

۶۱ـ کسیکه در محدوده جهان همنوع خود را دوست بدارد، از کسیکه در این محدوده تنها خود را دوست میدارد نه بیشتر و نه کمتر بیعدالتی انجام میدهد. تنها این سئوال پیش می آید که آیا حالت اول امکان دارد؟

۶۲ـ این حقیقت که جهانی بجز جهان نفسانی وجود ندارد امیدمان را میرباید و به ما یقیق میبخشد.

۶۳ـ هنر ما بودنی ست که حقیقت خیره اش ساخته: نور تابیده بر صورتی پس نشسته با دهانی کج کرده یک حقیقت است و نه چیزی بیشتر.

http://saidazberlin.de/Mich%20Gerber.wmv

گزارش از دارالمجانین.

wale — Fri, 18 Dec 2009 08:35:18 GMT

گفت آنچه پدرم میگوید نمی کنم.

گفتم چه خوب بود اگر آنچه را هم مردم دیگر می گویند نمی کردی.

گفت اگر بتوانم آنچه پدر میگوید نکنم هنر کرده ام.

صدای چرخیدن کلید در جاکلیدی با جار و جنجالی که حاکم بر سالن کوچک بود بگوش هیچکدام از افراد حاضر در سالن نرسید.

در سالن سریع باز میشود. مردی کوچک اندام با لباسی سراسر سفید مخصوص پرستارها داخل سالن میگردد. مانند ژنرالی که در حال سان دیدن از زیردستانش است یک یک افراد حاضر را از زیر نگاه تیزش میگذراند و با عصبانیت فریاد میکشد: قباحت داره، خجالت نمیکشید؟

صورت مردی که بر روی زمین نشسته بود برافروخته میشود. چشمانش از حدقه جلو میزند. بلند میشود دو قدم بلند بسوی پرستار برمیدارد، ناگهان میایستد، زیر لب فحشی میدهد و بعد از مکثی کوتاه دو قدم جلو گذارده را عقب عقب برمیگردد. وقتی از تماس پشت اش با دیوار مطمئن میشود خودش را میلیزاند و دوباره مینشیند روی زمین. استغفرالله ی بلندی میگوید و با کمی عصبانیت که هنوز ترکش نکرده میپرسد:

_ تو این همه آدم چرا من باید خجالت بکشم؟

شجاعت در گوشه ای از دل پرستار مخفی شده بود و از قیافه خشمگین مرد هنوز به خود میلرزید. با این حال او در دل خدا را شکر میکند که مرد به او حمله نکرد و خونسرد و با مهربانی ای ساختگی میپرسد:

_ پس کی خجالت بکشه؟

مرد دور و بر خود را خوب نگاه میکند. پیرترین فرد را که زنی نشسته بر روی صندلی و در حال چرت زدن بود و جوانترین آنها را که رویش همیشه به دیوار است و با نک انگشت مثل قلم مو روی دیوار نقاشی میکشد را انتخاب میکند، با انگشت نشانشان میدهد و میگوید: "این و اون! این دو نفر باید خجالت بکشند!"

پرستار بعد از اطمینان از اینکه مرد دیگر قصد بلند شدن ندارد و خطر از سرش گذشته است سری از روی تأسف تکان میدهد و سالن استراحت را به سرعت ترک کرده و در را از پشت قفل میکند.

http://saidazberlin.de/Secondary%20Waltz.wmv

مادیگرا!

wale — Thu, 17 Dec 2009 14:58:18 GMT

تنبل بود، طوریکه اگر در حال جویدنِ نان موئی به دهانش داخل میشد آنرا خارج نمیکرد؛ با این اندیشه که بعد از چند لقمه دیگر به آخرهای مو که به سر چسبیده است رسیده و تنها با بردن آرام سر به عقب مو بی درد سر و خود بخود از دهانش خارج خواهد گشت.

این دوست آلمانی من از آن عجوبه هاست. هم میتوانی خیلی درسها از او بیاموزی و هم میتواند تا حد مرگ با اعمال و افکارش عصبانیت کند.

بیشتر از بیست سال میگذرد که با هم دوستیم. در این مدت به اخلاق، افکار و روحیات همدیگر تا اندازه ای آشنا شده ایم. خوب میداند که برایم بر عکس او مادیات ارزش چندانی ندارد. در این رابطه چندین سال با افکار و آثار آن بر زندگیش کلنجار رفت تا یقین کند حق با کدامیک از ما میتواند باشد. چند سالی ست خود را با معنویات مشغول کرده است. هم او و هم من از پیدایش چیزی نو در او آگاهیم؛ چیزیکه زندگی را برایش کمی ملایمتر ساخته. چند سالی ست که خود را در این راه با انواع مختلف درمان بطور جدی مشغول نموده و در انواع دوره های آموزشی کوتاه و بلند مدت شرکت کرده و چند وقتی ست پس از گذراندن دوره ای سه ساله فی سبیل الله از طریق انرژی درمانی به مداوایِ مردم میپردازد، ولی با این حال هنوز آن حس اولیه دوران پیش از آدمی _ آن حس قوی مالکیت را در خود محفوظ نگاه داشته است که این موضوع گاهی شدیداً مالک بودن بر اعصابم را به مستأجر بودن تقلیل میدهد.

از زمانیکه مرغان عشقم بخاطر صدای بلند موزیک مخصوصاً در شب که وقت خواب آنهاست به من اعتراض کردند و من به گوش دادن موزیک با هد فون رضایت دادم، چهار یا پنج هد فون خریده ام. دومی گرانتر از اولی، سومی با کیفیت بهتری از هر دو و گرانتر و چهارمی و پنجمی هم به همین ترتیب. اما تمام آنها یک ایراد اساسی داشتند که دلیل خراب شدنشان میگشت، و آن کوتاه بودن سیم آنها بود. هربار بلند میشدم تا از سماور چای در استکان بریزم مانند خری که افسارش را میکشند گردنم در اثر کوتاهی سیم هد فون که به کامپیوتر وصل بود برعکس مسیر رفتنم کشیده میشد و پرت میشدم دوباره همانجائیکه بخاطر چای از جا بلند شده بودم! خوب با این وضع، هد فونها یکدفعه خراب نمیشدند، دو دفعه، شاید هم سه بار، اما مگر مقاومت این سیمها که دو برابر قطر مو کلفتی دارند چقدر است؟

دهسال پیش، این دوست آلمانی من هد فونی خریده بود که یک سیم رابط اضافه به طول یکی دو متر هم همراهش بود. در این دهسال نه او از این سیم استفاده کرد و نه میدانست به چه کار می آید.

هفته پیش اتفاقی سیم را دیدم و گل از گلم شکفته شد. در دل گفتم: یافتم و مشکلم برای همیشه حل شد. سیم را که هنوز بسته بندی شده بود پیش دوستم بردم و با خوشحالی پرسیدم میتواند آنرا به عنوان امانت به من بدهد تا ببینم چاره کارم را خواهد کرد یا نه؟

مثل همیشه که خیلی راحت نه و یا آره میگوید گفت نه و سیم را از دستم گرفت و دور از دسترسم جائی گذاشت.

این حرکت او چنان غمگینم ساخت که انگار تمام مرغان عشقم همزمان در حال جان کندن اند. به همان اندازه هم عصبانی بودم و زبانم قفل شده بود، غم در چشمم از همه گوشه و کنارش بالا و پائین میرفت و من سعی میکردم نگاهم را از نگاهش که مشغول کنکاش در حال و احوال درونم بود بدزدم.

دو سه روزی اخلاقم مانند سگی بود که از دست خدا هم شاکیست. نه با کسی میتوانستم حرف بزنم و نه شادی زندگی را ببینم و نه از زور عصبانیت قادر بودم موضوع را دوباره بررسی کنم.

امروز یک هد فون جدید خریدم. البته قیمتش کمی گرانتر از پنجمین هد فون شده است، اما من راضیم، چون شکل و کیفیت پخش صدا و اندازه دو متری سیم آن به من اجازه آزاد چرخیدن در محلی به درازای دو متر را میدهد، بدون آنکه با کشیده شدن گردنم به عقب احساس خر بودن بکنم.

http://saidazberlin.de/Faun%20Andro.wmv

مجموع قصّه های کافکا. (9)

wale — Thu, 17 Dec 2009 10:30:18 GMT

کلمات قصارـ ۷

۵۰ـ آدمی بدون یک اعتماد دائمی به چیزی فناناپذیر در خویش نمیتواند زندگی کند، در حالیکه هم آن چیز فنا ناپذیر و هم اعتماد میتوانند دائم بر او پوشیده بمانند. یکی از امکانات تعبیر این پوشیده ماندن ایمان داشتن به یک خدای خصوصی ست.

۵۱ـ به وساطتِ مار محتاج بود: شیطان میتواند انسان را گمراه سازد، اما نمیتواند انسان گردد.

۵۲ـ در نبرد میان خود و جهان از جهان حمایت کن.

۵۳ـ آدم اجازه فریب دادن هیچکس را ندارد، همچنین جهان را بخاطر پیروزیش.

۵۴ـ بجز جهان معنوی جهان دیگری وجود ندارد _ آنچه ما جهان جسمانی مینامیم، شیطان درون این جهان معنویست، و آنچه ما شیطان مینامیم تنها ضرورت یک لحظه از تکامل جاودانه ماست. با قویترین نور میتوان جهان را حل کرد. در پیش چشمی ضعیف امّا جهان سخت میگردد، در پیش چشمی ضعیفتر یک مشت بدست می آورد، و در پیش چشمی ضعیفتر از ضعیف جهان خجول میگردد و کسی را که جسارت نگاه کردن به او را بکند در هم میشکند.

۵۵ـ همه چیز فریب است: حداقل و حداکثر مقیاس فریب ها را در حالات مرسوم جستجو کنیم. در حالت اول نیکی را فریب میدهیم، چونکه میخواهیم آنرا آسان بدست آوریم، و شر را، چونکه برایش زیاده از حد شرایط جنگی نامناسب تعیین میکنیم. در حالت دوم نیکی را فریب میدهیم، چونکه در زندگی خاکی حتی یکبار هم برای کسب آن جهد نمیکنیم. در حالت سوم نیکی را فریب میدهیم، چونکه خود را تا حد امکان از نیکی دور میسازیم، و شر را، چونکه امیدواریم تا با آخرین تلاش آنرا از قدرت تهی سازیم. بنابراین بعد از تعاریف بالا دومین حالت ارجحتر است، زیراکه ما همیشه نیکی را فریب میدهیم، و شر را ظاهراً حداقل در این حالت نمی فریبیم.

۵۶ـ سئوالاتی وجود دارند که اگر ما فطرتاً از بندشان رها نمیبودیم توانا به نادیده انگاشتن آنها نمیگشتیم.

http://saidazberlin.de/Earth%20Song.wmv