میگویند گربهُ مولا علی به هنگام آموزش جنگ به علی در ظاهر شیری هویدا میگشت و فنون رزم را به او میآموزاند.

بعد از آن سه دور پرواز و مانوور عجیبِ مسیح که بی شباهت با مانوور جنون آمیز خلبانان ژاپونی در دومین جنگ جهانی بر بالای کشتیهای آمریکایی نبود، پریشان و بیچاره بر بام آشیانهُ فرزندانش نشست. بیقرار بود و نگاهش دنیایی از درد و خواهش با خود حمل میکرد. درمانده شده بود و به نظر میآمد که از چشمانش اشگ میچکد.

شیشهُ عینکم را تمیز میکنم تا بهتر از ماجرا با خبر شوم. به سوی لانه نگاه میکنم، تعجبم میگیرد. دوباره شیشه عینک را با نفسم بخار داده و اساسی تمیزش میکنم. آهسته زبر لب زمزمه میکنم: پس اینکه میگویند گربهُ مولا علی برای خود شیری بود حقیقت دارد.

بر بالای بام لانهُ نوزادان خویش، مسیح نشسته بود اما در هیئت آدمی به بزرگی بیست و سه سانتیمتر و با دو دست کوچکش مانند کشتی غرق شدگان شقیقه هایش را میفشرد و زار زار میگریست. با دیدن حال زار مسیح باورم شد اتفاقی که نباید میافتاد افتاده است. مانند فنر از جا پریدم، سه قدم فاصله تا لانهُ نوزادان را در یک قدم پیمودم. مسیح را که از شدّت غم و زاری بیحال شده بود از روی بام برداشتم و با دست دیگر سقف لانه را گشودم. مریم را دیدم که مانند مرغی نشسته بود و فرزند اول و دوم خود را با بالهایش در آغوش کشیده و مرتب غذایشان میداد و نوازششان میکرد. نوزاد چهارم با دستانی باز شده به اطراف بدن نهیفش مانند به صلیب کشیده شدگان از بی غذایی خشک شده بود و سومین فرزند در کنارش قرار داشت و دست و پای کوچکش را با ضعف تکان میداد و رقص قبل از مرگ را از برادر تازه مرده اش تقلید میکرد.

مریم همچنان با دو فرزند اول خود مشغول بود و چنان به نظر میآمد که مرگ یکی از فرزندان و تقلا برای زنده ماندن فرزند سوم برایش اصلاً مهم نیست. عصبانی و غمگین با فریاد از مسیح پرسیدم این چه وضعیست؟ چرا شما که از عهدهُ بزرگ کردن بچه هایتان برنمیآئید به این فکر نمیافتید که کمتر زاد و ولد کنید؟ مسیح فوری خود را در کف دستم جمع و جور میکند و میگوید: از من چرا میپرسی؟ مگر من تخم گذاشتم؟ از مریم باید پرسید که چهار تا تخم گذاشته است، هرچه گفتم مریم همین دو تخم که گذاشته ای کافیمان است زیر بار نرفت که نرفت. هرچه گفتم مریم زیر بار بزرگ کردن همین دو تا هم کمر خم خواهیم کرد بگوشش داخل نشد که نشد و گفت "تو وارد نیستی!، باید چهار تا تخم گذاشت و از بین آنها آندو طفل را که قویترند نان و آب داد تا بزرگ شوند".

مسیح باز به فکر مرگ کودک چهارمش افتاد و گریه کنان از من خواست تا دیر نشده نوزاد سوم را برداشته و نجاتش بدهم. به یاد دوران طفولیت خود افتادم که با آمپولهای پنیسیلین از مرگ نجاتم دادند. اما این پرندهُ نوزاد در حال مرگ را که با دارو نمیتوان درمان کرد، نجات او تنها وارد کردن غذای جویده و بالاآورده شدهُ مخلوط با بذاق دهان پدر و مادر در حلقش است و به جز این چاره دیگر نیست و انجام این کار هم برای من ناممکن بود.

از مسیح پرسیدم: مگر مسیح بیماران را شفا نمیداد؟ مگر این مسیح نبود که با دَمَش به مردگان جان میداد؟ تو هم که مسیح نام داری پس چرا خودت به نوزاد در حال مرگت کمک نمیکنی؟ آه بلندی کشید و مانند کسانیکه آب در کنارش است و او از تشنگی در حال مرگ، در حال مالیدن دستان کوچکش به یکدیگر که نشانه نگرانیش بود میگوید:"درست میگویی، نامم مسیح است اما او کجا و من کجا! در ضمن مریم هم از دادن غذا به اطفال منعم کرده و اجازه این کار را ندارم، تو بیا در راه خدا کمکم کن و جان این طفل را نجات بده".

از گریه و خواهش کردن مسیح مستأصل شده بودم. میدانستم که میشود از غذای خود گذشت و سهمی کوچک از آنرا به کودک گرسنهُ آفریقایی داد تا چند ساعتی شکم باد کرده از گرسنگیش آرام گیرد. عاقلان اما میدانند که با این کار باتلاقِ گرسنگی در آفریقا را نمیتوان خشکانید. دلداریش دادم و گفتم شاید مریم چیزهایی میداند که تو از آنها آگاه نیستی. من به خاطر مسیح که بعد از مرگش مرا از مردن بیهوده چند بار نجات داده سعی خودم را میکنم، با این شرط که تو مقداری از غذایت را در روز به من بدهی تا من به طریقی آنرا در گلوی نوزاد کنم.

اولین بار هنگامیکه مسیح برای جلوگیری از مرگ فرزندش تصمیم گرفت خودش به نوزاد غذا بدهد با فریاد سرآسیمهُ مریم مواجه شده بود. مریم گفته بود:"اگر میخواهی این دو نوزاد که کمی بزرگ شده اند و ار آب و گِل در آمده اند از کم غذایی بمیرند میتوانی این کار را بکنی، من چندین بار گوشزد کرده ام که غذای من و تو تنها کفاف این دو طفل را میکند که من زیر بالهایم گرفته ام، حال خود دانی". و مسیح هم ناچار از این کار دست کشیده و شاهد مردن نوزاد خود گشت. با فریاد بلند مریم که میپرسید:"باز کجا رفتی مرد، بچه ها از گرسنگی مردند" مسیح با عجله حرکتی به پاهایش میدهد، ناگهان دستانش مبدل به دو بال میگردند و او در حال پر زدن میگوید:"خودت هرکاری که از دستت برمیاد انجام بده، ازت خواهش میکنم" و بیقرار کنار آشیانهُ کودکانش مینشیند و غذای بالا آورده را به دهان مریم که تنها سرش را از سوراخ لانه کمی خارج کرده بود میگذارد.

(این قصه هنوز ادامه دارد).

ضعیف کُشی، ژنتیک وار با حیوان زاده میشود. شاید هم ضعیف کُشی خصوصیتیست که با شیر مادر که از گوشت و خون حیوان بیمار و ضعیفی تولید شده است که پدر شکارش کرده وارد خون نوزاد میگردد.

نمیتوانستم و یا صادقانه تر بگویم نمیخواستم باور کنم که این ضعیف کشی در خون مریم و مسیح هم جریان دارد و یکی از خصوصیات اخلاقیشان میباشد. نام مریم و مسیح را با این نیّت برایشان انتخاب کردم که به خود آیند و دست به این گونه اعمال زشت نیالایند. به امید آنکه عنکبوتهای اطاقم سر پیری طعمهُ این دو پرنده نشوند نامشان را مسیح و مریم نهادم تا روش مقدسین راه آنان گردد.

گاهی انسان بذر میکارد ولی باد درو میکند؛ با خود فکر کردم اگر این دو پرنده را کرکس و لاشخور مینامیدم حالا حتماً مأیوس و سرخورده تر میبودم. اما این فکر هم از غمگینیم به خاطر فرزند کشی این دو هیچ نکاست. اگر انسان بودند و دست به این عمل شنیع میزدند، میشد آنرا بدلیل فقر مادی/معرفتی انسان به نحوی حلاجی و با سختی درکش کرد. این دو پرنده اما تا لحظهُ نوشتن این غمنامه نه نگرانی کمبود آب و نه غم نبودن و یا کم بودن دانه را میداشتند. مرغوبیت دانهُ شان بقدری بالاست که روزی به هوس افتادم و مشتی از آنرا خام خام خوردم. مانند شاه دانه مزه میداد. دیری نگذشت، در حال مست شدن بودم که شنیدم مریم به مسیح آهسته میگوید:"میترسم مزهُ دانه ها زیر زبانش گیر کند و دیگر برایمان دانه ای باقی نگذارد، تا دیر نشده دروغی مصلحت آمیز بساز و با آن بترسانش تا در امان بمانیم". مسیح گفت حق با توست و با صدایی که نگرانی از آن میبارید خطاب به من گفت:"خوردن این دانه ها برای انسان ضرر دارد و مسمومیت ایجاد میکند زود تا کار از کار نگذشته است هرچه خورده ای بالا بیاور و دهانت را هم چندین بار بشوی".

میگویند: مهم نیست کجایی، هر کجا باشی خدا نیز آنجا حاظر است و شاهد رفتار، گفتار و پندارت میباشد. و ادامه میدهند: خداوند با بسته شدن هر نطفه ذره ای از وجودش را به امانت در آن میریزد تا انسان با یاری آن، داور و قاضی خویش گردد. داوری و قضاوت به خاطر کاری که این دو پرنده کردند از عهدهُ من خارج است پس اینکار را به خدا وامیگذارم و به اصل ماجرا میپردازم.

دیروز صبح زود هنگام عکس و فیلمبرداری از فرزندان مریم و مسیح متوجه اختلاف رشد بچه سوم و چهارم با دو بچهُ دیگر شدم. با اینکه تفاوت سنیشان بیشتر از یک روز نیست اما رشد دو فرزند اول و دوم چندین برابر بیشتر از دو فرزند دیگر بود. از این موضوع متعجب و کمی هم نگران شدم و برای اطمینان از زنده بودنشان با سر انگشت کمی جابجایشان کردم. تکان خوردن آهسته و جیک جیک ضعیفشان خاطرم را آسوده ساخت. یک آن تصمیم گرفتم که چند وعده غذا هم من در روز به آنها بدهم تا زودتر رشد کنند، اما نمیدانستم چگونه باید به بچه پرنده ای که کوچکتر از بند انگشتیست و دهانش با چشم بزحمت دیده میشود غذا باید داد؟ پس صلاح دیدم از خیر این کار بگذرم. مریم و فرزندانش را با این امید که مسیح بعد از دیدن این تفاوت فاحش در رشد کودکانش تذکری به مریم به خاطر بیشتر غذا دادن به دو کودک ضغیف آخریشان خواهد داد به حال خود گذارده و به کارهای دیگر پرداختم. ظهر با نواخته شدن دوازده ضربه ناقوس کلیسا شروعش را بگوشم رساند. هنوز انعکاس طنین دوازدهمین ضربهُ ناقوس کلیسا از مغزم خارج نشده بود که مسیح مانند جن زدگان سه دور پیاپی، پریشان و سریع با ارتفای بینهایت کم، آنقدر کم که هر بار من چشمانم را از وحشت تصادف با او میبستم از کنار سر و صورتم فریاد کنان مانند هواپیمای جنگنده مانووری داد و بر روی آشیانه کودکانش نشست و با آوازی غریب و بلند و آن نگاه نگرانش که به چشمانم دوخته بود از من تقاضای کمک میکرد.

(این قصه هنوز ادامه دارد).

دیوانه ای در اطاقش در تیمارستان نشسته بود و با خود فکر میکرد اگر سیل بیاید تکلیفش چیست؟! و جوابی نمیّافت. از قضایِ روزگار سیلی ویرانگر جاری شد. دیری نپائید که سیل به تیمارستان رسیده و به اطاق دیوانه  راه یافت. دیوانه که بر روی تخت نشسته بود با دیدن سیل ناگهان چشمانش درخشید و با فریادی گفت:"یافتم، یافتم. به هنگام جاری شدن سیل اگر نشسته ای باید بایستی“ و ایستاد. خوشحالی دیوانه چند ثانیه ای اما بیشتر نگذشت که افزوده شدن سریع آب و بالا آمدنش در اطاق دیوانه را باز به فکر فرو برد. سیل تمام اطاق را پر کرده بود که دیوانه دست و پا زنان زیر آب فکری کرد گفت:"یافتم؛ اگر آبی جاری شد و سیل گشت و از سر گذشت دیگر نه از دست عاقل کاری بر آید و نه از دست هیچ دیوانه ای". دیوانهُ قصهُ ما از اینکه برای سؤالی چنین حیاتی دقیقترین جواب علمی/عملی را یافته است خنده ای دیوانه وار و پیروزمندانه کرد، سیلاب بدهانش داخل گشت، خفه شد و درگذشت.

از دیوانه ای پرسیدند چرا همهُ دیوانه ها خود را عاقل و دیگران را  دیوانه میپندارند؟ جواب داد:"به خاطر عدالت و مساوات! از آنجائیکه هیچ عاقلی خود را دیوانه نمیپندارد پس دیوانگان هم این حق را به خود میدهند که خود را دیوانه ندانند". پرسیدند پس چرا دیگران را دیوانه مینامید جواب داد:"چونکه در اتهام زنی و دعوا نقل و نبات تقسیم نمیکنند".

روانپزشک دارالمجانین به مایک که پرستارها دست و پایش را بر روی تخت بسته بودند میگوید:"اگر حقیقتش را بگوئی که چرا با رادیویِ به آن بزرگی و سنگینی به سر جرج کوبیدی شاید آمپول آرام کننده ای به تو تزریق کرده و اجازه بدهم که دست و پایت را باز کنند". مایک با قیافه ای حق به جانب شرح ماجرا را چنین میدهد:"بعد از شام وقتی قرصها و شربتمان را برای خوردن به ما دادند جرج از من خواست که سهم داروهایم را برای اینکه اعصاب داغانش آرامتر شود و بتواند بخوابد به او بدهم. چون جرج دوست و هم اطاقی من است بنابراین داروهایم را به او دادم. زمانیکه جرج به خواب رفت خیلی خوشحال شدم اما وقتی خُرخُر کردن بلندش مزاحم خوابیدنم شد از اینکه داروهایم را به او داده ام پشیمان شدم و برای پس گرفتنش چند بار جرج را تکان دادم تا بیدار شود ولی چون جرج برای پس ندادن داروهایم همچنان خود را به خواب زده بود ناچار شدم رادیو را به سرش بکوبانم تا لااقل تأثیر داروهای من از سرش بپرد و بی حساب شویم"!.

وقتی سایه ام شال به گردن دائمن عطسه اش می گیرد یعنی پائیز آمده است.

آیینه اگر چشمانت را با رنگی متمایل به ماوراء بنفش نشان دهد به این معنیست که تابستان خوبی داشته ای  و یاد و انرژی حاصل از آن سدّیست در پائیز در برابر هجوم افکاری که افسردگی را مانند عروسی بر سر دست گرفته هَلهَله کنان به سوی خانه ات میآورند.

اگر ماه نیمه ای از خود را به تو نشان دهد و تو از دوست داشتن زیاد او را کامل ببینیش به این معنیست که باید به چشم پزشک مراجعه کنی، این کار به تو اطمینان به نفس میدهد و دیگر فصل پائیز نمی هراساندَت و تو آنرا رئیس جمهور فصلها خواهی خواند.

دو چیز فصل پائیز را سرد میکند: یکی بیکاری افکار که باعث سرماخوردگی میگردد و دیگری ندیدن کافی ِ تابش خورشید است. به آن دسته که سرماخوردگی افکارشان در فصل پائیز آنان را افسرده خاطر ساخته توصیه میشود به جای محبوس کردن افکارشان آنها را خوب با لباس گرم بپوشانند و اجازه بدهند هرکجا خواستند بروند. و آندسته ای  هم که تابش آفتاب بیشتری را طالبند باید از نیروی خالقانهُ تخیل خویش یاری گرفته خود را در نقش زرتشت ببینند که در معبد ِکنار منزل خود در حال گرم کردن دستانش با آتش است.

آنانکه انار را در این فصل عبادت میکنند اگر آخر فصل مجبور شوند چیزی را بشمارند حتماً درست خواهند شمرد و کم و کسر نخواهند آورد.

گاهی فصل پائیز مانند چاهیست بی تَه، اگر افسردگی جادویت کرد و تو را از روی غرض و یا حتی بی غرض درون این چاه هل داد و تو خود را در حال سقوط در این چاهِ تاریک یافتی و ترس چنگ به جانت انداخت بدانکه چطر نجات تو آگاهی به آنست که فراموش نکنی چاهی که دارای ته نیست نمیتواند دارای سر هم باشد و چاهِ با سر و بی ته چاهیست زایدهُ خیال تو که ترسان و معلق در آن به دنبال چیزی میگردی شاید به دنبال یافتن یک دهشاهی.

همانگونه که به بهار ارج نهاده میشود اگر به پائیز هم بها داده شود، زمستان دیگر دست از سر کسی برنخواهد داشت تا اینکه از او هم مانند تابستان تعریف و تجلیل بشود.