*کمی شوخی با عقل زائلان برای تفریح جمعه*

*من کیستم؟ من چیستم؟ از کجا آمده به کجا خواهم رفت؟*

*دانیل: آلکس ازت خواهش میکنم، تو قادری و توانائی گفتن جملات دیگری را هم داری!*

*سعی کن خودتو عادت به متمرکز کردن بدی،*

*کوشش کن با دقّت به گوینده و سوُالهایش گوش بدی و جوابهای مناسب را انتخاب*

*کنی و مجبور نباشی جملهُ*

*"من کیستم؟ من چیستم؟ از کجا آمده و به کجا خواهم رفت؟" را مدام تکرار کنی.*

*ببین آلکس مثلن اگر من از تو بپرسم اسم شریف شما چه است؟*

*جوابش خیلی ساده و خلاصه است و تو فقط احتیاج داره بگی<آلکس>.*

*میبینی کار زیاد سختی نیست!*

*خوب حالا یکبار تمرین میکنیم تا مطمئن بشی که کار نشد نداره!*

*من از تو سوُال میکنم میبخشید اسم شریف چی بود؟*

*و تو هم در کمال خونسردی جواب میدی<آلکس>،*

*خوب شروع میکنیم.*

*دانیل: میبخشید آقای عزیز نام شریفتان چی بود؟*

*آلکس: من کیستم؟*

*دانیل: روی تکه کاغذی کنار تختخوابی که رویش نشسته اید نام آلکس نوشته شده،*

*بله فکر کنم شما آلکس باشید.*

*آلکس: من چیستم؟*

*دانیل: برای اینکه بدونم شما چی هستید اوّل باید بدونم شما کی هستید!*

*از قرار معلوم شما آلکس هستید*

*ولی به علّت فراموشی موقّتی که گریبانگیرتان شده نمیدانید که کیستید*

*و مرتب هم از دیگران میپرسید که آیا شما را میشناسند؟!*

*شما هم چه توقعاتی از مردم دارید دوست عزیز!*

*آلکس: از کجا آمده به کجا خواهم رفت؟*

*دانیل: اجازه بده کمی فکر کنم، به نظر من تو هم مثل من از ... مادرت آمدی*

*و اگه کوشش نکنی جملات دیگری به جز این جمله ای که بلدی یاد بگیری*

*مطمئن باش از این جا که هستی جای دیگه ای نخواهی رفت*

*و بعد از مرگت هم اگر شانس بیاری دوباره به ... مادرت رجعت خواهی کرد.*

*دیوانه آدمو بخاطر یک آلکس گفتن خُل میکنه!*

*در حال عبور از راهروی نه چندان پهن قطار سریع السیر مسافرتی برلین به فرانکفورت*

*دو سوُال مدام فکرمو به خودش مشغول نگه داشته بود و کوپه به کوپه همراهیم میکرد.*

*میبایست از این سر قطار تا آن سر قطار در این راهروی تنگ میرفتم*

*با یاد و سلام و عرض ادب به تک تک دوستان وبلاگیم که صمیمانه دوستشان دارم*

*باشد که آسوده گی خیال یار مرا با خود به کوچه های ذوق و شوق کشاند*

*باشد که پشت بام اطاق کوچک دوست*

*سراسر پوشیده از ساق و برگ انگور زای تاک باشد*

*باشد که چهچهه مرغان عشق هم صبح و هم در شام باشد*

*باشد که مهربانی محبتش گل کند مادر گلها باشد*

*باشد که عشق از روی ساده گی لحظه به لحظه آن به آن عاشق باشد*

*نهراسیم از مرگ مرگ پایان بودن نیست مرگ آغاز تکرار باشد*

*شیرین دختر خوش قلب و کمی هم مذهبی هستش.*

*نه از این خشکه مقدسه ها که هی راه به راه دستاشونو زیر آب میشورن تا دم به دم مطهر بمونن*

*نه؛ از این نوع موُمنه ها هم نیست!*

*خسرو میگفت وقتی اومد برلین، تنها یک هفته روسری سرش بود، بعدش بی خیال روسری شد.*

*در دوّمین ملاقاتمون متوجه ابن موضوع شدم که نمازشو هم به طور مرتب نمیخونه!*

*لااقل جلوی من تا حالا نماز نخونده.*

*ظهر دومین دیدارمون بعد از وضوع گرفتن، پیشنهاد کردم پیشنماز بشه که با گفتن:*

*"اِوا سعید آقا خدا مرگم بده این چه حرفیه"*

*و با همین جملهُ ساده از زیرش در رفت و منم گفتم حتمن از این خانومای فمینیست هستش*

*و اعتقادی به:"LADY`S FIRST " و این چیزا نداره و به تنهائی به اقامه نماز ایستادم.*

*این خسرو هم گاهی کارهائی انجام میده که آدم دود ار کله ش میپره.*

*من اصلن نه شیرین خانمی میشناختم و نه مایل بودم که بشناسم.*

*همین دو شنبهُ هفتهُ پیش بود که خسرو گفت:*

*"سعید دختری هست به اسم شیرین و از آشناهام،*

*حدود هفت ماهی است در برلین مقیم شده و قصد وبلاگ نویسی کرده و احتیاج به راهنمائی داره،*

*منم تو رو بهش پیشنهاد کردم و فردا میاد اینجا پهلوت"*

*میخواستم از این کارش کمی عصبانی بشم دیدم اصلن صرف نمیکنه پس گفتم:*

*"خسرو جون، دوست خوش قلبم و در بعضی اوقات کم عقلم!*

*تو که خوب آگاهی من خودم چه مشکلاتی به این خاطر دارم و باید از پیمان مرتبن کمک بگیرم،*

*در ثانی تو که میدونی من زیاد لغت فارسی بلد نیستم*

*و اونائی هم که میدونستم هشتاد در صدشون از یادم رفته*

*و من باید برای نوشتن یک جمله با ده تا دیکشنری سر و کله بزنم تا لغت مناسبی پیدا کنم،*

*بابا جون آخه چرا بعد از یه عمر زندگی کردن هنوز یاد نگرفتی قبل از شروع عملیات کمی فکر کنی؟*

*حالا من چطوری میتونم با این خانم که زبان آلمانی هم هنوز فرا نگرفته صحبت بکنم؟*

*که هنگام خروج از خانه با خنده میگه:" ناراحت نباش کمی رشتی و ترکی هم بلده".*

*و منو تنها میذاره با صد تا فکر و خیال که همشون هم در انتها به شیرین خانم متصل میشدن!*

*سه شنبه ساعت یازده طبق قرار قبلی آمد.*

*از اینکه لا اقل در وقت شناسی به خسرو نرفته خوشحال شدم و به فال نیک گرفتم.*

*بعد از تعارفات معمول برام تعریف کرد اومده مدّتی در احوال مردم و جامعهُ آلمان تحقیق کنه*

*و بعد از یادگیری زبان آلمانی قصد داره سریعن به ایران برگرده!*

*از اینکه اهل تحقیق و مطالعه هست کلی بیشتر از به خاطر احترام به زمان گذاشتنش خوشحالم میکنه*

*این رو هم دوباره به فال نیک گرفتم و پرسیدم:*

*"شیرین خانم پس چرا به جای فراگیری زبان آلمانی به وبلاگنویسی میخواهید بپردازید؟"*

*که گفت:" هر کاری به جای خودش آقا سعید!"*

*خلاصه تو دو سه ساعت چیزائی که یاد گرفته بودم ساده و خلاصه*

*و با استفاده از سه زبان شیرین رشتی و فارسی و ترکی و چند باری هم از لغت آلمانی zum Beispiel*

*جریان وبلاگنویسی رو براش به شرح مختصر کشوندم*

*و برای چهار شنبه ساعت یازده و سی و سه دقیقه قرار دیدار گذاشتیم.*

*هنگام خداحافظی برای بیشتر ثواب بردن گفتم:*

*"شیرین جون در ضمن مواظب <لینکات> هم باش،*

*از من میشنوی تا مدتی اصلن به کسی نده"*

*نمیدونم چرا رنگ صورت سبزهُ روشنش به سرخی رو آورد و خداحافظی سریعی کرد و رفت.*

*دیروز هم سر ساعت اومد و با آب و تاب از وبلاگش تعریف کرد و با خجالت گفت:*

*"آقا سعید میبخشید من به سوُال دارم ولی خجالت میکشم ازتون بپرسم! و بازم مثل دیروز سرخ میشه،*

*رنگ سرخ به صورت سبزهُ روشنش حالت خیلی زیبایی میده و منم برای بیشتر لذّت بردن از این زیبایی*

*چیزی نمیگم تا رنگ سرخ بیشتر باهاش بمونه که بعد از لحظه ای کوتاه چنین ادامه میده:*

*"آقا سعید راستش من دیروز موقع خداحافظی از شما*

*به خاطر اون حرفتون که به من زدید خیلی ناراحت شدم*

*و تا خونه همش به خودم میگفتم:*

*"کاش پیشنمازی میکردم تا شما اون حرفو بهم نمیزدید"*

*و لپهایش بیشتر گل میندازند و با خجالت ادامه میده:*

*"آقا سعید پست دیروز رو که نوشتم هنوز جوهرش خشک نشده بود*

*که یکی در قسمت نظرات برام نوشت:*

*"تو خیلی خیلی قشنگ مینویسی به من <لینک> میدی؟"*

*آقا سعید باور کنید تا این کامنت رو خوندم کم مونده بود که از خجالت آب بشم*

*که یاد حرف شما افتادم و فوری براش نوشتم:*

*"نخیر، من اصلن حالم خوب نیست*

*و تا یک هفته اصلن از این کارا نمیخوام بکنم و خوشحالم از آشنائیت، همین."*

*اِنقدر جوّ وبلاگنویسی گرفته بودش و چنان با شور و ذوق وشوق ار ماجرای دیروزش تعریف میکرد*

*که امکان هرگونه اندیشیدن به سخنانش رو مانند ساحران بازار سامره از من ربوده بود*

*و من تنها متوحه رنگ سبزهُ روشنش که بدون رنگ قرمز خجالتی هم دلربا بود بودم*

*و همان مرا از بس هم فراتر بود.*

*در حالیکه شکلاتی رو با دلبری به دهان میگذاشت با هیجان خاصی ادامه میده:*

*"آقا سعید پنج دقیقه از نوشتن جوابم نگذشته بود که یک کامنت دیگه برام میاد با این مضمون:*

*"شیرین جونم! من سه سال و سه ماه است که در وبلاگم مینویسم،*

*میتونم ادعا کنم که یکی از ده نفر اوّل در وبلاگ نویسی در ایران هستم*

*و تمام وبلاگهای ایرانیان را میشناسم،*

*وبلاگ تو دوّمی نداره! من تا به حال به خیلیها <لینک> دادم، بیا اوّلین <لینکنو> به من بده،*

*بهت قول میدم دو روز بیشتر طول نمیکشه همه میان ازت خواهش میکنن به اونا هم بدی".*

*آقا سعید این کامنت رو که خوندم و بازم یاد گفتهُ شما افتادم،*

*دلم میخواست همون لحظه زمین زیر پام دهن باز کنه و منو*

*که از خجالت داشتم گُر میگرفتم و آب میشدم ببلعه!"*

*با این حرفش انگار صورت عروس خردسال کُردی رو سرخاب پُر رنگی زده باشن،*

* روشنی سبزهُ رنگ صورتشو کمی تیره میکنه و منو یاد دختران کرمان میندازه.*

*برای دوّمین بار شکلاتشو به آرامی از دهانش خارج میکنه و داخل فنجان چایش چند دور میچرخونه*

*و دوباره آروم داخل دهان گذاشته و مثل دخترهای شیراز با شیطونت ادامه میده:*

*"آفا سعید منم نه گذاشتم نه بر داشتم! فوری در جواب کامنتش نوشتم:*

*"بازم نخبر آقا، خواب دیدی خیر باشه، اوّلن من شوهر دارم! و فردا هم قراره از ایران بیاد آلمان،*

*دوّمن آقا سعید نظرشون که همون نظر من هم باشه ابنه که:*

*"وقتی آدم تازه تو دنیای وبلاگ کاری وارد میشه به مدّت اصلن به کِسی نده بهتره"،*

*در ضمن همونطور که در جوابم به اوّلین کامنت گذار هم گوشزد کردم*

*من اصلن حالم برای ابن نوع کار ها متأسفانه خوب و خوش نیست. همین."*

*موقع خداحافظی با خجلی دخترای شیطون تهرون آهسته پرسید:*

*سوُال اوّل:*

*"آقا سعید چه جوری آدم از چپ میده!؟"*

*سوُال دوّم:*

*"آقا سعید اگه ازم تقاضا کردن و خواستن که از راست بدم،*

*به نظر شما بدم بهتر نیست؟"*

*ساعت چهار و سی و سه دقیقه سحر با زده شدن زنگ در خونه،*

*مرغ عشقم با تعجب دو سه تا چهچهه زد بدین معنی که:*

*"خیر است ایشاءالله، ببین کیه پشت در".*

*منم با سوت جواب دادم:*

*"به غیر از خسرو و یا پلیس هیچ دیوانه‌ای این وقت روز زنگ در خونهُ کسی رو به‌صدا در نمیاره!"*

*در حال ریختن چای برای خودم و خسرو  نگاهی به‌چشمهایش می‌کنم و می‌پرسم:*

*"بازم اوّل صبح که چشات قرمزی می‌زنن!" و چایش را می‌ذارم جلوش و روبروش روی زمین می‌شینم.*

*بعد از نوشیدن جرعه ای از چای با حالتی خسته از بی خوابی میگه:*

*"سعید می‌دونی که دیروز در ایران روز معلم بود و به‌همین خاطر من از ساعت بیست و یک دیشب*

*تا نیمساعت پیش با روزبه مشغول بحث و گفت‌گو در این باره بودیم و سرخی چشمم هم بیشتر*

*به‌دلیل کم خوابی و عصبانیت به‌خاطر نظرات پوچ و بی‌پایه و منطق روزبه هستش تا چیزهای دیگر!"*

*با شنیدن این مطلب چشم‌های من هم مانند پدر به‌آن دیار سفر کرده‌ام*

*یکیش حالت تعجب و دیگری حالت خندانی به‌خودش می‌گیره و با شوخی می‌گم:*

*"خوبه موضوع مورد بحث شما دو طالب بهروزی انسان <روز معلم> بود،*

*اگه <انرژی اتمی> بود به‌جای قرمز شدن چشات احتمالن ازشون خون جاری می‌شد!"*

*و هر دو کمَکی می‌خندیم.*

*کشان کشان میدویدم تا ظهر ابد*

*سیب از ساقهُ داری به هوا پرتاب شد*

*انار فروشی سیبهایش همه کرمو گشتند*

*از بیابان تا خیابان همه جا را گشتم*

*از خیابان تا کاشان همه بی آب ماندند*

*کرمی میگفت این سیبها عجب ترش هستند*

*اناری دهنش آب افتاد*

*هسته را من کاشتم و به غاری رفتم*

*زیر درخت غار خدا خوابم برد*

*در بیداری بود که رویا باز آمد*

*سیب که افتاد و به هوا رفت منم خندیدم*

*اناری دلش را جر داد آب ازش جاری گشت*

*خاری سوزنی در دست داشت*

*درز گلبرگها را به هم هی میدوخت*

*وقتی بیدار شدم همه در خواب رفتند*

*من ماندم با اناری در دست*

*"(بی طالع) آن ملتی که جام سرشتش از فرومایه گی قطره قطره لبریز گشت.*

*(بد اختر ) آن ملتی که مردانش عشق و عاشقی را با پول خریدند*

*و دختران و پسران خویش را ولدالزنا نامیدند.*

*( نگون بخت) آن ملتی که روشنفکران و خردمندانش پست فطرت گشتند.*

*(تیره بخت) آن ملتی که دختران و زنانش روح و تن خویش را با پول معاوضه کردند*

*و بر آن نام عشق و ازدواج نهادند.*

*(بد بخت) آن ملتی که دون و دروغ را به هم آمیختند و بر گوشهایشان آویختند.*

*(شور بخت) آن ملتی که از درخت سرو دار ساخت".*

*ساعت بیست و سی و سه دقیقه رو نشون میده.*

*شب جمعه است و نیم ساعتی از آمدن خسرو بیشتر نمیگذره.*

*روح و روانش دستخوش طوفان شدیدی است.*

*در این نیم ساعت چهار نخ سیگار کشیده*

*و چهار بار جمله های بالا رو انگار سعدی و حافظ برام میخونه تکرار کرده.*

*دو بار چایش را که سرد و بی بخار شده بود عوض کردم.*

*نگاهی به مسیح میندازه و میگه:*

*"خوش به حالش که همیشه در کنار توست" و مظلومانه میپرسه:*

*"سعید میتونم منم همراه تو این سه روز رو به روزه داری بپردازم،*

*قول میدم مثل تو چارزانو بشینم و چار تکبیر بزنم؟"*

*برای یادآوری اینکه ابن نوع روزه داری کار راحتی نیست مهربانانه میگم:*

*"خسرو جون سال پیش هم تصمیم گرفتی تو روزه داری چهل روزه همراهیم کنی*

*و تنها دو روز روی تصمیمت پا بر جائی کردی، یادته؟"*

*آرام و خجالتزده میگه:" آره یادمه، ولی این بار آماده گی کامل دارم."*

*نگاهی به چشمانش میکنم و از صحّت گفته اش آگاه میگردم و با لبخندی میگم:*

*"در این سه شبانه روز نه آب است و نه نان و سیگار هم همینطور."*

*در حال بغل کردن و بوسیدنم با خوشحالی میگه:*

*"چار تکبیر رو زدم و اومدم اینجا"*

*و چارزانو روبرویم میشینه.*