*با اون شتاب پُر عجله ای که دَ ف رو به بالا پرتاب میکرد*

*فکر میکردی الانه که بخوره سر و چشم ستاره ای رو تو آسمون خونین و مالین کنه*

*خدائیش خودم با این دو تا چشمام دیدم*

*یکبار همچین دَف رو فرستاد بالا که خالِ آسمون شد و دیگه برنگشت پائین*

*دو روز بعد که دوباره دیدمش پرسیدم آ... سد حسین، دفتون برگشت؟*

*که اول یه راه نصیحت مهمونمون کرد*

*آره برادرم ؛ همیشه بگو آقا سیُد حسین*

*چیه آخه همش میگی آ... سد حسین*

*صداتم ضعیفه مردم فکر میکنن میگی آ...سدر حسین*

*آره برادر بگو آقا سیّد حسین، بهتره*

*یا اگه ادا کردنش برات طولانی و خسته کننده و سخت هستش*

*فقط بگو آقا سیّد*

*در ضمن به برو بچه های کوچه و محلت هم بگو آقا سیّد حسین*

*پنجشنبه یعنی دو روز دیگه، طرفهای ساعت ده و نیم صبح*

*تو همون خرابه همیشه گی معرکه میگیره*

*تعطیلات سه ماه تابستونیتونم که شروع شده و همتون وقت دارید*

*بهشون بگو آقا سیّد حسین میخواد پنجشنبه*

*یک زنجیر با حلقه های به کلفتیِ یه بند انگشتو با بازوهاش پاره کنه*

*به اون پسره که ته کوچتون میشینه هم بگو*

*اینبار ببینم جوراباشو لنگه به لنگه پاش کنه بیاد تماشا*

*هرچی ببینه از چشم خودش میبینه*

*بهش بگو کور خوندی پسر*

*من خودم با این کلک ها بزرگ شدم*

*بهش بگو*

*اسم آبادیمونم کلَکستان بوده*

*آ...سد حسین جعبه مارگیریتونم پنجشنبه میارین؟*

*تا خدا چی بخواد*

*خیر میخواد ایشاءالله*

*ایشاءالله، مواظب خودت باش، دست علی به همرات*

*خدا حافظ آ...سد حسین خیر پیش*

*آنکه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت*

*به همه عالمش از من نتوانند خرید*

*سعدی*

*دیدم بین من و سعدی از نظر اسم و نام تفاوت چندانی نیست*

*دست به قلم بردم و نوشتم*

*سعدی جان سلام*

*من یکی از مخلصان شما هستم*

*از همان اوان کودکی*

*تو بودی میگفتی میازار موری که دانه کش است؟*

*مردم بیسوادند*

*دانه کِش را*

*دانه کُش خواندند*

*و چون دانه برکت خداست*

*پس دانه کش را به جرم دانه کُشی مرتبن میکُشن*

*و میخوانند:"میازار موری که دانه کُش است*

*با پشه کُش بکُش، مور که نیست، عینِ شپشست"*

*باری برادر بزرگوارم میگفتم که من از اوان کودکی*

*شما را دوست داشتم و به نصایح شما گوش میکردم*

*من هم اسمم مانند شماست*

*سعدی نیستم ولی سعید هستم*

*هر وقت شعری از شما میخوانم*

*دوست دارم*

*منهم در همان مضمون چیزی بنویسم*

*این بار (ی) سعید را به آخر اسمم بردم*

*و (د) سعید را یک حرف به جلو کشیدم*

*و شدم عین شما*

*حالا منهم اسمم سعدی شده*

*و به این خاطر منهم با اجازهُ شما یک بیت میسرایم*

*در مضمون این بیت شما*

*آنکه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت*

*به همه عالمش از من نتوانند خرید*

*سعدی*

*آنکه برگشت و وفا کرد و به دنیام نفروخت*

*به همه عالم بکوشم و بگویم که لیلیم او بود*

"دوش در حلقهُ ما قصّهُ گیسوی تو بود"

"تا دل شب سخن از سلسلهُ موی تو بود"

"دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشت"

"باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود"

"هم عفی الله ز صبا کز تو پیامی آورد"

"ورنه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود"

"عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت"

"فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود"

"من سرگشته هم از اهل سلامت بودم"

"دام راهم شکن طرّهُ هندوی تو بود"

"بگشا بند قبا تا بگشاید دل من"

"که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود"

"بوفای تو که بر تربت حافظ بگذر"

"کز جهان میشد و در آرزوی روی تو بود"

*عید بر تو مبارک و خجسته باد*

*صد و یک روز کوچکتر از برادر و سرورم مسیح میباشم*

*برادر و مولایم علی سی روز بزرگتر از من است*

*الا یا ایهاالساقی و ادر کاسا و ناولها*

*که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها*

*ببوی نافهُ کاخر صبا زان طره بگشاید******ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها*

*بمی سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید***که سالک بیخبر نبود ز راه و رسم منزلها*

*مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم***جرس فریاد میدارد که بربندید محفلها*

*شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل*

*کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها*

*همه کارم ز خود کامی ببدنامی کشید آخر*

*نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها*

*حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظ*

*متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها*

با صدای تغییر داده و زنانه ای پرسید

اگه گفتی کی هستم میذارم دوباره دنیا رو ببینی والاّ تا قیامت کور میمونی

با خودم گفتم جل الخالق این دیوانه کیه کله سحر گیر ما افتاده

بعد به خودم دوباره گفتم تو هم بیکاریا اول سحر زدی بیرون که هوای پاکیزه بخوری عین زندانیها

داشتم حدس میزدم چه کسی میتونه این دیوانه باشه که اونور صورتمو هم یه ماچ آبدار کرد

گفتم نکنه فکر میکنه از حج برگشتم

کمی پشتمو بهش فشار دادم تا ببینم طرف لا اقل مرده یا زنه که دستاشو برداشت و گفت

میدونستم نمیتونی حدس بزنی

صورتمو برگردوندم وقتی دیدمش لبخندی زده

دو تا ماچش کردم و پرسیدم تو کی برگشتی؟

نیمساعته برگشتم و ده دقیقه هم تو این سرما منتظر شما هستم تا از هواخوری بقول خودت سحرگین برگردی

میبخشی اگه میدونستم امروز برمیگردی از خیر ورزش میگذشتم

درو باز میکنم و همراه خسرو در حالی که ساک سفرشو دنبال خودش مثل گاری میکشید داخل خانه میشویم

بازم که سعید شوفاژو روشن نکردی اطاق شده مثل انبار یخ سازی

شوفاژو کار میندازه از داخل ساک شمع بزرگی در میاره و میذاره تو جا شمع دونی و روشنش میکنه

چه رنگ مغز پسته ای قشنگی داره این شمع خسرو

در حال نشستن کتابچه قرمز خوشرنگ منتخب غزلیات سعدی رو از جیب پیرهنش در میاره

چشمشو میبنده و کف دست راستشو چند بار میکشه رو جلد کتاب

 مگه دست دوست دخترته که اونجوری نوازشش میدی؟

آهسته و با چشمهای بسته میگه این قلبم هست که نوازشش میکنم

و آهسته تر چیزی زیر لب میگه که من نمیشنوم

با انگشت میانی دست راست کتاب رو از هم  باز میکنه

نگاه کوتاهی به صفحه میندازه

بعد تار مویی از سرش میکنه میذاره بین دو صفحه و کتابو دوباره میبنده و میذاره کنارش رو زمین

نور شمع و بوی عود و گرمای شوفاژ  

تنفس هوای پاک هنگام پیاده روی و بوی الکل از دهن و بدن خسرو

همه قاطی همدیگه شده  و منو دچار سرگردانی کرده بودن

که خسرو با گفتن پس چرا نمیشینی منو  ناگهانی از این حالت رهایی میده

سفره رو پهن میکنم جلوش و استکانهای چای را تا نیمه پُر میکنم و میپرسم پس چرا کتاب قلبتو  بستیش؟

به جای جواب دادن دست میکنه از جیبش پیرهنش

اسباب و ادوات مخصوصشو در میاره و میزاره جلوش روی سفره

نگاهی بهش میندازم و فوری دستگیرم میشه بحث کردن الان اثری نداره پس سیگاری روشن میکنم

صدای موزیک تکنوازی سنتور رو که خودش اجرا کرده و به گوش ضعیف میرسه بلندتر میکنم

جرعه ای چای مینوشم و خسرو هم به ساختن سیگار جادویی در این اول سحری مشغول میشه

بعد از چند پک طولانی دستشو با اون سیگار جادویی به طرف من به عنوان تعارف که تو هم بکش دراز میکنه

بلند خیلی بلند که منظورمو درک کنه میگم این نماز اول صبح شماست؟ و سیگارو که منو همیشه یاد گرز رستم میندازه میگیرم و بدون صحبتی چند پک هم من میزنم

سعید این فال عیدی تو هستش که برات گرفتم و شروع میکنه با اون صدای دلنشینش به ترنم کردن

دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکلست

هر که ما را این نصیحت میکند بیحاصلست

یار زیبا گر هزارت وحشت از وی در دلست

بامدادان روی او دیدن صباح مقبلست

آنکه در چاه زنخدانش دل بیچارگان

چون ملک محبوس در زندان چاه بابلست

پیش از این من دعوی پرهیزگاری کردمی

باز میگویم که هر دعوی که کردم باطلست

زهر نزدیک خردمندان اگرچه قاتلست

چون ز دست دوست میگیری شفای عاجلست

من قدم بیرون نمی یارم نهاد از کوی دوست

دوستان معذور داریدم که پایم در گلست

باش تا دیوانه گویندم همه فرزانگان

ترک جان نتوان گرفتن تا تو گوئی عاقلست

آنکه میگوید نظر در صورت خوبان خطاست

او همین صورت همی بیند ز معنی غافلست

ساربان آهسته ران کارام جان در محملست

چارپایان بار بر پشتند و ما را بر دلست

سعدی آسانست با هرکس گرفتن دوستی

لیک چون پیوند شد خو باز کردن مشکلست

مرسی فال مبارکی بود ولی برای اینکه دوستیمان بر مبنای نگاه سعدی یک دوستی

محکم و ابدی بمونه قول باید بدی که فراموش نمیکنی

نوبت دیدار بعدیمان در باره این سیگار جادویی

که تو هر از گاهی به من هم تعارف میکنی

بحث و تبادل افکار کنیم

قول میدم

و دفشو از کنار متکاش بر میداره و آرام به همراهی نوای سنتور میپردازه

عود بوش گیراتر میشه

من هم کم کم از خودم جدا میشم و

در حال داخل شدن به چشمان خسرو

فلوتم را همراه خود میبرم

با ابر در سفری ره به جایی خوش بَر

سلام آقای معروفی

عید بر شما خوش یمن باد

شاعر سرزمین رویایی من

شما به من نو به نو عاشقی میآموزید

هر بار از روحم سوآل میکنم کجا بوده که چنین مست گشته

جواب این بوده:

در گلستانِ آقای معروفی میچرخیدم

چشمهات را ببند

و دست‌هام را بگير

شايد از لای کتاب

بيرون آمدم

شايد

باز خنديدم در آغوش تو.

خواب دیدم نقش خنده را سرمه ای رنگ بر چشمانت می کشیدم

و کتابهایت همگی دست شده بودند و تو را دست به دست به سوی خدا راه میبردن

اگر قرار باشد

هزار بار زندگی کنم

هر هزار بار من

مال تو

کوهی نیافتم، دلم را سنگ کردم و نامت را بر رویش کندَم

مدتهاست چشمانم به دنبالت میگردند

پاسی از شب گذشته

نمیدانم چرا هنوز بر نگشته اند؟

فاصله دو نقطه گاهی چهار انگشت بود و زمانی پنج

فاصله نگاه من و نگاه تو را چند مژه پُر میکرد؟

هنگامیکه دیروز فریاد میداشت " درشکه چی یه شلاق"

حدس نمیزدم امروز پشتم به دست شلاقش نقاشی شود

میخواستم بگویم من شما را دوست دارم و چندان مهم نیست

که آیا شما هم میتوانید مرا دوست بدارید و یا نه

من شما را دوست میدارم و همین برای من کافیست

هر روز که به سنم اضافه میشه یکی از موهای سرم را کنده

و لای کتاب تاریخ زندگیم میگذارم

دیروز متوجه شدم دیگر مویی بر سر ندارم

کتاب را بستم و مُردَم

پری خوابهای طلایی ام امروز صبح برایم قهوه آماده کرده بود

چشام که باز شدن اثری از پری نبود

حتا داخل حمام را هم گشتم

قهوه را که نوشیدم بلافاصله خوابم بُرد

به تو میگویم برایت میمیرم

تو میگویی اگر راست میگويی بمیر

خواستم بپرسم اگر بمیرم دلت برایم تنگ نخواهد شد؟

دیدم خیلی وقته که مردَم

داشتم براش گل میچیدم خارش رفت تو انگشتم و خونین شد

در حالیکه داشتم انگشت خونیمو میمکیدم از خودم پرسیدم

نکنه عشق خونخوارم کرده باشه؟

می‌خواهی بروم

لباس‌های خدا را

برات بدزدم؟

سرافراز و چالاک بمانید شاعر سرزمین دلها

سعید از برلین

 Irdisches Glück und Himmlische Glückseligkeit

Ihr seid Liebe

Ihr entstammt der Liebe

Liebe hat euch ins Leben gerufen

Ihr könnt nicht aufhören zu lieben

Wenn man sich über die irdische Liebe erhoben hat

blüht die himmlische Liebe auf

Jesus ist die Seele des Weltalls

und - wie es im Koran heißt

"Geist Gottes".

An der Kälte der Welt zu erkalten

ist Schwäche

aber in der Welt zu leben und gleichzeitig darüber zu stehen

ist wie Wandeln auf dem Wasser

Es ist ein Licht in jeder Seele

es müssen nur die Wolken

die es verhüllen

aufgelöst werden

auf dass es hervorstrahle.

Es steht stets irgendein Zusammenbruch

irgendeine Gefahr

irgendeine Unannehmlichkeit bevor

wenn man der Liebe nicht erlaubt

frei zu strömen und sie begrenzt

Tatsächlich ist jede schöne und harmonische Handlung

jede Handlung aus Liebe

Güte und Mitgefühl

der Tanz der Seele

Der Hunger des Menschen wird durch Nahrung gestillt

aber dahinter steht der Hunger der Seele

und dieser kann (durch irdische Nahrung) nie gestillt werden.

So wie jeder Fluss zum Meere fließen und sich mit ihm vereinigen möchte

so hat jede Seele die Sehnsucht

sich dem Geiste zuzuwenden und sich mit ihm zu vereinigen

Ein religiöser Mensch kann entweder das Licht verbreiten oder aber es löschen

indem er seinen Glauben anderen aufzwingt

Es gibt keine größere Macht als die Liebe

Alle Kraft und Stärke entwickelt sich

wenn die Liebe im Herzen erwacht

Wenn Liebe sich in einem Ziel sammelt

ist es Liebe

Wenn sie mehreren Zielen gilt

ist es Zuneigung

Wenn sie einer Wolke gleicht

nennt man sie Verblendung

Wenn ihre Neigung moralisch ist

geht es um Ergebenheit

Wenn sie sich Gott zuwendet

dem wahrhaft einzigen Sein

dann wird sie Göttliche Liebe genannt

der Liebende wird heilig

*PIR VILAYAT INAYAT KHAN*

***

مورچه استادمه، خدا هم استادمه
از درخت باید آموخت، از مور باید آموخت، از خر حساب باید برد
از خدا خواستم دلمو باز کنه
پرفوسور بارنارلد را به دنیا آورد
هرچی ستاره تو آسمونه برای یکی چشمک میزنه
نمیدونم این ستارهُ منه که کوره
یا نابینایی مادر زادی من دلیلشه؟
مادرم میگفت بچه بودم پام لیز خورد افتادم زمین دو تا میخ رفت تو چشام بعدشم دیگه کور شدم
ولی حقیقت کور شدنم رو پدرم دم مرگ بهم گفت
گفت سعید پسرم مادرت را ببخش مرا هم اگر خواستی و توانستی همینطور
ما به تو دلیل واقعی کور بودن چشمانت را نگفته ایم
مادر خدا بیامرزت میخواست حقیقت را به تو بگوید ولی اصرار من او را منصرف میکرد
خدایا از تقصیرات من بگذر
آره پسرم کسی که به زمین افتاد تو نبودی بلکه من بودم و جریان میخها هم صحت داشت اما میخها به چشمانم فرو نرفتند
خوب معلومه آقاجون به چشمای شما میخی فرو نرفته ماشاءالله الان که نود و پنج ساله تون هست به این خوبی هنوز میبینید
آقاچون اگه میخها به چشمتون فرو نرفتند پس به کجاتون داخل شدن؟
پسرم تو باید منو ببخشی من باعث کوری تو شدم
آقاجون این چه حرفیه شما این دَم آخری میزنید؟ منو شما که این حرفارو با هم نداریم
پسرم قصه این بود که مادر خدا بیامرزت عصر پنج شنبه ای از حموم آمده بود بیرون
من هم خوب جوان بودم تو هم میدونی که مادر خدا بیامرزت چه اندازه زیبا بود، جوانی است و عجله
این که میگویند عجله کار شیطان است اشتباه میگویند
شیطان که از ابتدای خلقت بوده و تا انتهای آن خواهد ماند دیگر به عجله کردن احتیاجش نیست
نه منطقی نیست، عجله کار جوانان است
خوب من هم جوان بودم
شب جمعه بود و مادرت هم از حمام با آن اوضاع خارج شده بود
تو هم بودی عجله میکردی پسرم، البته اینو نمیگم برای کم کردن از بار گناهم
نه پسرم تو عمر من هستی چه کور باشی چه مغزت معیوب باشد و خُل و چل باشی
قربون اون پسرم برم
آره پسرم منم عجله کردم
البته میشه گفت شیطان گولم زد و باعث عجله ام شد که خدا به جزایش برساند
آقاجون چی میگین شما این دم آخری
لطفن الَکی یه چیزایی برای خودتون نبافید و تعریف کنید
یه دفعه خدای نکرده یه جورایی میشه و در نبود شما دستگیرم نمیشه آخرش ماچه جوری کور شدیم
حالا حضرت عباسی میخواین بگین یا تصمیمتون عوض شده و نمیخواین داستان کور شدنِ منو بگین؟
اَهَه تو هم که یه ریز حرف میزنی پسرم و نمیذاری پدر دم به فوتت بهت بگه چی شده
آره پسرم شیطون گولم زد و من عجله کردم
زیبایی مادرت و عجله کردن من دست به دست هم دادند و منو به زمین انداختند
به زمین افتادم آخ بلندی کشیدم، بلند شدم و دو میخی را که داخل بیضه ام گشته بود خارج کردم و به سوی مادرت رفتم آنهم با چه دردی
خدائیش پزشگای اون زمون گفتن احتمال اینکه تو بدون میخ هم کور به دنیا میآمدی کم نبوده
ولی من چون تو رو خیلی دوست دارم و ته تغاریمون هستی گفتم عیبی نداره من همهُ تقصیرو به عهده میگیرم
خدایا از گناهان من بگذر. تو هم بیا پسرم تا دیر نشده بابارو ماچ کن و ببخش
در حالیکه ماچش میکردم گفتم دَمت گرم پیر مرد خوب بخوابی، پس اَلکی نیست بهم میگن سعید عشقی ، در راه عشقِ بابام کور شدم
پسر کو ندارد نشان از پدر...!؟
بعد با خنده بهش گفتم آقاجون شانس آوردین هادی خرسندی ته تغاریتون نیست والا بهتون میگفت "شانس آوردین، خدا را شکر میخ رفت تو اونجاتون، اگه چیزی دیگه ای میرفت که ما الان همش دنیا رو اونجوری!! میدیدیم حالا لااقل میتونیم کورمال کورمال راهمون رو یه جورایی پیدا کنیم"
در حالیکه پدرم داشت یواشکی از گوشه بازّ چشماش نگاهم میکرد پرسید هادی ؟
داشتم میگفتم آره ها... که متوجه شدم خودشو زده به خواب
روح تمامی رفته گان خوش

تکرار خاطره ها

به آن چشم سیاه آفتابیت

به آن خالِ سیاه ماهتابیت

به گیسویِ بلندت

لاله زارهاست

به آن لبهایِ گویایت

بهارهاست

ترا بینم چه از نزدیک

چه از دور

بـه خـود آیـم

رها گردم ز هر رو

نمیدانی

نباشی لاله پُر سوز

نمیدانی

نیایی ماه بی نور

نمیدانی

نبودی کور بودم

تو آفتاب و من

بی نور

بودم

خدایم من ز خود هر دم رها کن

بهارانم خدایم لاله زار کن

*

بهار را دیدن و ناز کردن

عاشقی جستن

جفا کردن

به دنبال گلی رفتن

خَسی یافتن

به سیم تار چنگ انداختن

ولیکن

گوش خود بستن

به راه عشق پای نهادن دَم به دَم بیراهِ جستن

عشق گم کردن

راه و رسم عاشقی جُستن

خود نیافتن

بیهوده

در رَهش دل باختن

سر باختن

بجَه بیرون ز خود

در راه

بهار بین و به خود بازگرد

بگرد باغ و

ز

خَسهایش

گلستانی دگر ساز گر

با باد میخواند ناگفته ها

در خالی دو نگاه

افسوس

آنچه بود گفته نشد

محاوره دو دیوانه

اولی: سلام.

دومی: سرت تو کلام.

اولی: کجا بودی؟

دومی: دانشگاه.

اولی: مگه کامپیوتر نداری؟

دومی: چه سوآل مسخره و بی ربطی.

اولی: چی میخونی؟

دومی: علوم اجتماعی.

اولی: چرا پیش خودت تو خونه نمیخونی؟

هم ارزونتر تموم میشه و هم لازم نیست به خاطر امتحانات سختی بکشی.

دومی: این سوالهارو تنها دیوانه ها میتونن مطرح کنن.

اولی: دوست عزیز چرا حاشیه میروی؟

دومی: دیوانه تو سوالت اصلن به حاشیه روی احتیاجش هست؟

اولی: چرا نمیگویی علم را بهانه قرار دادی تا به معشوقت پول دست یابی؟

من حاشیه روی نمیکنم

مستقیمم و برّا.

دومی: شما مالیدید سه دست آن هم صبح یکبار و همینطور ظهرو عصر.

بگو باد هوا بخوریم و ادرار شما را بنوشیم

پس با چه کسب درآمد و پول بکنیم؟

اولی: میبینید آقای با علم چه زود عنان اختیار را از دست میدهید؟

افسوس به آن کودکانی که از شما میآموزند،

افسوس.

دومی: با قسمت اول شما هم عقیده ام و معذرت میخوام به خاطر بی ادبیم،

ولی به حال کودکان سرزمینم افسوس نمیخورم.

فـکر میکنیـد چـه کسی شما را آموزش داده است؟

از آسمان کسی فرود آمد و به شما گفت بخوان؟

اولی: شاید تا حال به شما که فعلن دومی نام دارید

و قبلن بیستمی هم نبودید،

گفتم که من معتقدم هر کدام از ما پیامبرانیم و بر ما وحی میشود آیا بارها نگفتم؟

دومی: اولن من زمانیکه سوم هم بودم اگه ازم میپرسیدی دیروز چی خوردی

نمیتونستم جوابتو بدم چون یادم نمیموند،

حالا که خودت میگی من بیستم هم نبودم که شما این آیه رو برای ما خوندید.

خوب من که چیزی یادم نمیاد،

من اصلن الان هم که دوم هستم خیلی چیزا از یادم رفته،

از سوم به بعد هم همه چیز برام محوِ محوه.

حالا میگیریم شما یه چیرایی گفتید ،

خوب که چی؟ این چه چیزیرو میتونه برسونه؟

پیام من چی میتونه باشه؟

من از پیامی که قراره ببرم نا آگاهم و تو میگی ما همه پیامبریم،

چه پیامی قراره برده بشه؟

ادعاتونم میشه که سالمه سالمید!

اولی: آقای عالم و عاقل و فهمیده اگر بدانی که پیامبری پیام را هم به یاد خواهی آورد.

دومی: چشم بسته شما غیب میگوئید؟

اولی: بخوان به نام خالقی که عاشق است.

دومی: که جان دارد و جان شیرین خوش است.

اولی: میازار موری که دانه کش است.

دومی: باهاش کنار نیای بعضی اوقات هم فیل کُش است.

اولی: آقای عاقل آدم این چیزا رو نمیگه.

دومی: کدوم چیزا رو نباید گفت؟

و چرا بازی ای را که داشت گرم میشد بهم زدی؟

دوباره  وسط بازی زد به سرت؟

تازه داشتیم گرم میشدیما.

اولی: آخه تو میگی بعضی اوقات مورچه ها فیل هم میتونن بکُشن،

خوب مردم میترسن و میگن فلفل نبین چه ریزه

و نسل هر چه مورچه رو از هفت زمین و آسمان بر میندازن.

دومی: خوب تو که برای ما آیه میایی باید بدونی که

در خیلی از کتب آسمانی هم این قضیه شرح داده شده،

ولی بازم اینجا حق رو به تو میدم،

اما فقط در این قسمت.

اولی: تو کز محنت دیگران بی غمی.

دومی: اگر مورچه کُشی نشاید که نامت نهند آدمی.

اولی: آفرین، درون فروماندگان شاد کن.

دومی: قربون تو، بریم دارن قرص و شربتو تقسیم میکنن، بجنب دیر میشه دیوانه.

 با ابر همسفری ره به جایی خوش بر

دوست قدیمـیم

دوست شروع سالهای بلوغم

سلام

تجلیل گرم

دوست دارم وقتی میبینم کسی برای دل من هم از دل خودش میگوید

حظّ میبرم به هنگامیکه کسی از عاشقی مینویسد

وقتی میبینم این انسان با وجود خسته گی در وجودش باز هم

زیبایی را نقاشی میکند غرق شعف میگردم

دلم گرما میگیرد وقتی قلب عاشقی را کنارم حس میکنم

خط نمیکشم بروی مشقهای شب نوشته کودکان عاشق

زیرش مینویسم آفرین صد باریکلا

نمیخواهم صد بار در شب از غلطهای املایی بنویسند

به عنوان جریمه

نمیگویم خوش خط بنویس به باباتم بگو فردا بیاد مدرسه کارش دارم

دوست قدیمیم ای کاش نوشته های تو را از حفظ بودم

تا با یادآوریشان در حالی که برایت مینویسم به وجد و سرور  میکشاندم

من چشمهایم روشنی میگیرد

به هنگام عبور از خیابان _ کانت _ که نامش جوش خورده است با خانه هدایت

اگر تو هم یک همچون بچه محلی میداشتی به خود نمیبالیدی؟

لذت سراسر وجودت را در خود نمیفشرد؟

راستش را بگو

حال نمیکردید وقتی با دوستانت از آنجا رد میشدی و میتوانستی

خانه هدایت را به آنها نشان دهی؟

من لذت میبرم از داشتن بچه محل های خوبم

یوسف هم بچه محل خوبی هست

هجده سال بیشتر ندارد

با خانواده اش پنج سالیست که از مناطق کردنشین ترکیه

به برلین مهاجرت کرده

در کلاس هشتم درس میخواند

سال دیگر هم به کار آموزی در رشته نقاشی ساختمان خواهد پرداخت

که سه سال طول میکشد

فِرز است و هشیار

برای هرکاری در میوه فروشی که در آن مشغول به کار است آماده است

هیچ کاری برایش کم نیست و اُفت ندارد

بشاش و خوش زبانست

مهربان است و فهمیده

آنقدر دانا که اگر کمی با او در باره مسائل اساسیتر به گفتگو نشینی

حدس خواهی زد که صد سال عمر دارد

این جوان خوش سیما و خوش هیکل هجده ساله

هر روز بعد از فراغت از مدرسه برای کمک به اقتصاد خانواده

و همینطور کسب تجربه اجتماعی در  میوه فروشی به کار مشغول میشود

ایام تعطیل مدارس از صبح زود تا هشت شب به کار در میوه فروشی میپردازد

همیشه میخندد

همیشه هم خسته است

ولی کارهای محوله را به سرعت انجام میدهد

برای امروز و فردایش برنامه مشخص دارد

آری دوست قدیمی مهربانم

من به یوسف هم

افتخار میکنم

من به تو و به خودم هم افتخار میکنم

مهربانی کردن و گفتن اینکه دستت درد نکند و خیلی زیبا بود

یا بَه بَه چقدر قشنگ کشیدیَش و یا وای چقدر عالی تشریحش کردی

و یا ... چیز سختی نیست

دوست خوبم تشویق کردن که کار قشنگیست، مگر اینطور نیست؟

من کشته مرده خودم هم نیستم برادر

اقای معروفی هم فکر نکنم به کشته مرده کسی احتیاجشان باشد

دوست خوبم کاش نوشته ای زیبا  و عکسی از تو هم میداشتم

تا خلوت اطاقم را با آن تزئین و زیبا میکردم

با یاد تو و برای قدردانی از یوسف بچه محل خوب دیگرم

که چهار سالی از پسر کوچکم کوچکتر است ولی مانند مردان دنیا دیده با من دوستی میکند عکسش را در حال رزم با زندگی اینجا میگذارم

پیام پسرم لطفن اون عصای بابا رو بده

میبینی جثه ام چه ضعیف است؟

اگر کسی به من تکیه بدهد خم میشوم، پَرت میشوم.

پسرم عصایم کجاست؟

نه مادری کرده ام نه پدری میدانم

خدایا پس چه کنم؟

با

خـدا

در جنـگم

با شاه در جنگم

با خـودم در جنـگم

با شیخ هم در جنـگم

نخواه از من با یوسف هم در جنگ باشم

چه کسی پس مرا آرامش خواهد داد؟

بیا جنگجو دَمی دست از ستیز برداریم

دلهایمان را لُختِ لُخت کنار هم قرار دهیم

و ببینیم چه فوری ماهی میشوند

و  آب را فراموش میکنند

و در هوا به پرواز در می آیند

میشنوی صدای قلبم را؟

بگذار نفسی تازه کنیم

بیا بنشینیم کنار هم و لحظه ای آسایش پیشه کنیم

من از این جنگها و کشتنها سراپا غرق در خونم

میبینی چه زیبا باران میبارد

برای تو و من میبارد

بیا زیر باران برویم و بشوییم تاریکی از قلبهایمان

دستهایمان همیشه چرا سرد است؟

چرا خونیست؟

چرا از چشمانمان خون جاریست؟

بیا زیر باران برویم ای جنگجو

زمان تا حال در هیچ جنگی شکست نخورده است

شکست ناپذیر است

بنشین کنار من

زمان زنده است

همراه تو میجنگد

 وقتی استراحت میکنی و میخندی

همراه تو میخندد