*میخواستم برات بنویسم ساعت چنده دیدم ساعت ندارم.*

*از خانم بغل دستیم،*

*نشسته برصندلی سمت راستم با خجالت کامل،*

*طوریکه نتونه جواب سر بالا بده پرسیدم:*

*"ببخشید خانم ساعت چنده؟"*

*دیدم آستین دست چپ پیرهن رو زد بالا به نشانهُ آنکه:*

*ساعت ماعت بی ساعت و لبخندی ژکوندی*

*ولی از نوع عصبیش را هم چاشنی آن کرد.*

*دیدم نوع لبخند و رنگ آبی گونه چشما نش بد هم نیست،*

*در ادامه گفتم:" ممکنه براتون یه نیگاه هم به مچ دست راستتون بندازید،*

*شاید ساعت رو دست راستتون بسته باشید!"*

*با این حرف تنها حالت عصبی چهره اش باقی موند و لبخند ژکوندیش از بین رفت.*

*مرددانه گفتم: "حالا که ساعت ندارید*

*ولی میتونید حدس بزنید ساعت چند میتونه باشه؟"*

*گفت:"نه نمیتونم حدس بزنم".*

*گفتم:"یک کمی به مخیلهَ تون فشار بیارید شاید موفّق بشید!"*

*پلکهاشو چند ثانیه ای روی هم فشرد،*

*بعد به سقف نگاهی انداخت و گفت:*

*"تقریباً چهل و پنج دقیقه و سی ثانیه از هشت صبح گذشته".*

*گفتم:"پس میتونه طرفهای ساعت نه صبح باشه".*

*گفت:"آره در همین حدودها"*

*و سر را به طرف سمت راستش که آنجا هم خانمی نشسته بود،*

*برای گرفتن تأیید که یعنی حدسم باید کاملاً دقیق بوده باشه چرخوند.*

*ولی من دیگه کاری به کارش نداشتم،*

*به قول رشتی ها زیاد لِفتش ندادم.*

*بعداً باید به فرهنگ عمید نگاهی بکنم و ببینم که آیا لِفت دادن،*

*میتونه لغتی فارسی هم باشه و یا نه؟ زیاد رشتی مانند به گوش نمیرسه.*

*البته من خودم هم یه مقداری از مرحله پرتم،*

*میبایست میدونستم که ساعت در حدودهای چه موقعی میتونه باشه؛*

*چون تو خونه وقتی کارت ویزیت دکتر عزیزم را نگاه میکردم،*

*تا ببینم امروز که دوشنبه هست کی در مغازشو باز میکنه،*

*دیده بودم که از هشت و سی تا یازده صبح و سه تا شش بعد از ظهر*

*آقای دکتر آماده پذیرائی از دیوانه گانش است.*

*با این توصیفات من اصلا نمی بایست میپرسیدم خانم ساعت چنده؟*

*جوابش در این مواقع در ایران زمین و شاید هم تهران،*

*یا لااقل در محله ما:*

*"سوله قون بالای کندِه" میبود.*

*میگم میبود چون محله ما در عرض زمان گم شده است.*

*با یکی از خل ها توامان وارد ساختمان شدم.*

*تو راه پله شانه به شانه هم،*

*انگار برای نام نویسی برای شهید شدن بالا می رفتیم، که من گفتم:*

*"مثل اینکه از این به بعد، اونجوری که دم درب ساختمان توی جعبه اعلانات تاکید شده،*

*باید برای دیدار با آقای دکتر وقت قبلی گرفت و این خیلی به نفع مراجعین میباشد،*

*چونکه دیگر مراجعین در اطاق انتظار،*

*آنچه با دکتر در میان میخواهند بگذارند فراموششان نمی شود!*

*تا من اینو گفتم دیدم از پله بالا رفتن رفیق شفیق خل ما سریعتر شد.*

*به خودم گفتم طرف فکر میکنه اگر سریعتر خودشو به دکتر نرسونه،*

*بقیه دوستان خل حاظر در مطب آقای دکتر رو می خورن و چیزی برای او باقی نمی مونه.*

*در مطب بسته بود،*

*تا او زنگ بزنه و در باز بشه منم رسیدم دم درب و با همدیگه وارد مطب شدیم.*

*سریعاً دستگیرم شد در روی همان پاشنه میگردد که قبلاً میگشت.*

*بدسن معنی که هر کس خودشو زودتر به سکرتر معرفی میکرد،*

*زودتر هم به ملاقات دکتر جون میرفت.*

*از اونجائیکه خودمو برای خوندن و نوشتن و بررسی دیگر افراد خل،*

*از قبل آماده و مهیا کرده بودم گفتم:"شما از من زودتر وارد مطب شدید،*

*پس شما اول بفرمائید و خودتون را معرفی کنید".*

*نوبت من هم شد و رفتم پهلوی خانم سکرتر. سلام کردم،*

*سرش پائین بود و مشغول کار با کامپیوتر.*

*جواب سلام اینترنتی داد، بعد از چند لحظه سرشو بالا کرد وچشم در چشم شدیم.*

*بازم سلام کردم و گفتم من همونی هستم که نام فامیل مشکلی برای ادا کردن دارم.*

*که گفت:"و واقعا هم که تلفظش خیلی مشکله!"*

*لبخندی هم نشونه چشمام گرفت و فرستاد، به این معنی که:*

*"دوست داری دیوونه ت بشم؟" و کارت بیمه منو هم به کامپیوتر داد.*

*من در این حال پرسیدم:"این نامه دارالمجانین هم لازمه که به آقای دکتر بدم؟"*

*میدونستم که لازمه و باید دکتر هم اونو بدونه،*

*ولی میخواستم جریان دستش بیاد که اگه دوست داره میتونه دیوونه م بشه.*

*که گفت:"لطفا کمی صبر کنید تا این کار من اول تموم بشه بعد برسیم به یک کاردیگر".*

*انگار یه شیشه کوکاکولای با آب یخ پر شده*

*به همراه یک سطل پلاستیکی سه لیتری پر از یخ آب شده*

*ریختن روی حواس حال دهنده ام.*

*به خودم گفتم:"مالیدی تو هم با این حال دادن خرکیت،*

*اینم از شروع شنبه بی مروتت، مارو بگو تازه داشتیم خودمونو*

*برای لاس خشکه زدن از نوع تهرونیش آماده می کردیم.*

*بخشکی شانس، بخشکی ای زندگی ناپایدار، ای بی مروّت.*

*خانم سکرتر کار کارت بیمه رو انجام داد، با نگاهی دوباره به چشام،*

*اینبار به این معنی که:*

*((تو میدونی که من باید کار اداری اینجا رو هم انجام بدم، زیاد ناراحت نشو)).*

*به خودم گفتم شانس دوباره بلند شد.*

*فوری نامه تیمارستونو روبروی چشاش گرفتم که زیاد زحمت برای خوندن به خودش نده.*

*اینم مثلاً یه نوع حال دادن از نوع تو َمرا خواهی رشتی گونه، که گفت:*

*"وا چرا اینطوری میکنی؟ البته اون چیزی نگفت و  تنها نامه را از دستم گرفت.*

*ولی خیلی دلم میخواست مثل بعضی از خانمهای ایرانی، شاید هم تهرانی،*

*در هرصورت مثل بعضی خانمهای سکرتر اول میگفت:*

*"اوا چرا اینطوری میکنید؟ و یا اِوا این چه کاریه؟" و بعد نامه را میگرفت.*

*ولی چیزی نگفت. کاش لااقل با ِنگاهش میتونست بگه.*

*بعد از نگاهی به نامه گفت:"آره حتما باید دکتر این نامه را هم ببینه، جریان چی بوده؟"*

*گفتم:"داستان، درازای طولانی ای داره،*

*برای خانواده در ایران که نوشتم چندین صفحه شد.*

*اگه بخوام برات تعریف کنم حتما دوسه روزی طول میکشه!*

*مسافرت سالانه ات کی شروع میشه؟"*

*که شروع کرد قاه قاه خندیدن، حالا نخند تا کی بخند. بعد گفت:*

*"شما ایرونی ها خیلی شیطونید!"*

*گفتم:"ما شیطون نیستیم، ما دست شیطون رو از پشت میبندیم!"*

*کمی فکر کرد که معنی این جمله چی میتونه باشه؟!*

*متوجه شدم فهمیدن این ضرب المَثل براش سخته، گفتم یعنی:*

*"ما شیطون رو هم گول میزنیم!"*

*گفت:"اوه، اوه، چه جونه ورهائی!" و دوباره خندید.*

*تهِ چشمهای خندانش مرا با خود به شالیزارهای لاهیجان برد.*

*بعد کمی مهربانتر گفت:"خوب برو بشین تو اطاق انتظار تا دکتر صدات کنه".*

*اثر گفت وگوی من و خانم سکرتر هجوم احساسی بود،*

*که تنها در فصل بهار به آدم دست میده، اونم نه هر روزش.*

*ومن با آن راهی اطاق انتظار شدم.*

*اطاق انتظار مانند ایام سینه زنی، تکیه ای را شبیه بود که،*

*لحظاتِ تا موعود ِسِرو قورمه سبزی و یا قیمه پلو سینه زنان را*

*با کندی گذرش عزادار میکرد.*

*داخل اطاق شدم میخواستم بگم سلام که بلند گفتم:"امروز غذاش چی هست؟"*

*یکی از دیوونه های نشسته در اطاق به زبان پارسی یا همون تهرونی خودمون گفت:*

*"آقا مگه اینجا مسجده؟"*

*داشتم از بغلش رد میشدم که بشینم رو صندلی گفتم:*

*"از دیدن شما در اینجا بی نهایت خوشحالم!"*

*سرشو جلو عقبی، یکی دو تکونی داد که یعنی((من هم همینطور!))*

*توی اطاق به جز من یازده نفر دیگه هم بودن، گفتم یازده به علاوه یک میشه دوازده!*

*پس ما حتمن همان همرهان مسیح هستیم. آنها هم دوازده تن بودند.*

*مسیح هم آقای دکتره که تو اطاقش تنها نشسته و بعد از مناجات و این حرفها با خدا،*

*ما رو دونه دونه صدا میکنه و میگه:"این آخرین دیدارمون هست،*

*خدا را فراموش نکن و بدون که تو تنها از طریق من به پدر میرسی!"*

*خلاصه این افکار منو برد تو زمان مسیح.*

*من بیکار هم در این ضمن دنبال نفری که به مسیح خیانت کرد میگشتم،*

*تا ببینم کدام یک از ما آن خائن بد سیرت میتونه باشه!*

*که متوجه شدم اِهه، از ما دوازده نفر، تنها هفت نفر مرد و بقیه زن هستند.*

*به خودم گفتم:"ای بابا تو هم که امروز همش بد شانسی میاری،*

*میان یاران مسیح که زنی وجود نداشت!"*

*در حین خواندن کتاب بودم که خانمی شرقی چهره وارد شد.*

*بعد از سلام به طرف مرد ایرانی رفت، ولی چون کنار او صندلی خالی نبود پس هر دو،*

*سمت چپِ من که جای خالی بود نشستند و خانم شروع کرد به صحبت.*

*جریان تعریف داشت خیلی خصوصی میشد که من سر از خوندن برداشتم و گفتم:*

*"سلام خانم، من هم با زبان شما گفته گو میکنم!*

*خواستم بدونید که من هم صحبتهای شما رو میتونم بفهمم!"*

*که شوهر خانومه گفت:"نه آقا خواهش میکنم، من و شما نداریم!"*

*خانمه گفت:"وا چه جالب شما هم ایرانی هستید؟"*

*گفتم:"نه برادرم ایرونیه و در حال حاظر هم تو تهرون زندگی میکنه".*

*پرسید:"یعنی شما پدر و یا مادرتون میتونن ایرونی نباشن؟"*

*گفتم:"تا اونجائیکه من میدونم اونها هر دو از کشور رشت بودن!"*

*خانومه یواشکی از شوهرش پرسید:"کشور رشت دیگه کجاست؟"*

*شوهرگفت:"آقا با شما شوخی میکنن و کمی هم خندید".*

*دیدم ای دل غافل، چشای آقاهه پر از غصه ست.*

*ولی چشای خانمش غم پنجاه در صدی داشت. البته زیاد مطمئن نیستم!*

*چون به رسم ایرانیها که یک نظر را حروم نمیدونن به چشای خانومه نیگاه کردم.*

*با یک نظر هم در صد کامل و صد در صدی غم و شادی چشمی نمیتونه دیده بشه.*

*به خودم گفتم:"خوبه چشماش چپ نیست*

*واِلّا اصلن نمیشد با یک نگاه در صدشو کشف کرد!*

*خدا رو شکر کرده و ازش طلب بخشش کردم.*

*از خوندن به کلی دست برداشتم، گفتم هرچی باداباد میرم تو کار این زن و شوهر.*

*در حدود دو ساعتی سعی کردم آقا و خانم رو با تعریفهای غیر عادی،*

*از خودشون بیرون بیارم!*

* ((مولای من،*

*قدرتم افزای تا من این دو گمگشته را سلامتی و شادی دهم.*

*صلیبی که بر دوش خواهی کشی،*

*از میان چاک چاک گشته دستانم گذر خواهد کرد،*

*بعد تو باز به دیدارم در انتظار.*

*نیرویم ده تا این دو زوج ایرانی را شفای عاجل دهم)).*

*از ایران صد سال پیش شروع کردم،*

*انگار این پنجاه شصت سال رو که از این صد سال کم داشتم،*

*مانند روحی در پرواز بر فراز آسمان ایران:*

*تمام آنچه باید دید،*

*دیده. آنچه باید شنید،*

*شنیده. آنچه باید دانست،*

*دانسته و تمامی صد سال رابه تعریف کشیدم.*

*از شهرها و دهات آن زمان،* مردم و حیوانات آن زمان،*

*از انقلاب مردم در هزار و سیصد و پنجاه و هفت آن زمان،*

*از قدرت،*

*حسادت،*

*از خشم،*

*از گریه،*

*از انتقام،*

*بخــشش،*

*از خـنـده،*

*گفتموگفتم،*

* تا رسیدم به آقا رئیس جمهور خندان آن زمان.*

*گفتم:"وقتی ایشون میخندیدن، اینطور نیست که الکی باشه.*

*ایشون که کاشون نیستن که الکی بخندن، وقتی هم ایشون خندیدن،*

*پس همه باید می خندیدن. حالا اگه بعضی ها هم نخندیدن،*

*حتماً خنده شون نمی آمده. حالا شما هم اگه خنده تون نمیاد مهم نیست،*

*تصمیم بگیرید از فردا روزی پنج دقیقه، هر زمان از روز که براتون مقدوره،*

*جلوی آییینه ِبایستید، شکلک در بیارید و بخندید.*

*اگه بعد از چند روز خوب خوب نشدید هر چه دلتون خواست میتونید به آیینه فحش بدید.*

*مرد دیوانه اصلی بود و خانمش به عنوان کمکی همراه او بود که بتونن دو نفری،*

*تمام جریان بیماری مرد رو برای دکتر تعریف کنن.*

*دکتر هم چون به طریق استریو کسب اطلاع از دو نفر میکنه،*

*بنابر این به جای صد در صد دویست در صد متوجه بیماری و علت آن خواهد شد.*

*الانم دکتر صداش کرد و رفتن داخل اطاق دکتر.*

*یک ربع بعد زن و مرد بیرون میان، خانم برای گرفتن نسخه سریع پیش سکرتر میره.*

*مرد جلوی در اطاق انتظار با تکان دادن عصبی سر ازم خداحافظی میکنه.*

*بعد از لحظه ای خانمش در حالیکه دستشو روی سینه گذاشته*

*کنار در، با کمی خم و راست کردن خودش، ازم خدا حافظی میکنه.*

*منم بلند میشم و مثل بید مجنون به جلو و عقب خودمو خم و راست میکنم،*

*به این معنی که:"خدا نگهدار، عزت زیاد و سلامتی هم فراوان".*

*خانمه در حین رفتن میگه خواهش میکنم بفرمائید بشنید خودتون رو خسته نکنید،*

*و از مطب خارج میشه. با رفتن اونها انگار تمامی نیروم از بدنم خارج شده،*

*متوجه میشم هنوزم در حال به جلو و عقب تکان دادن خودم هستم*

*و چند نفر باقیمانده در اطاق انتظار دارن منو تماشا میکنن.*

*انگار شده بودم صفحه تلویزیونشون!*

*به خودم گفتم:"حالا که قدرت چندانی برام نمونده میرم تو راهرو،*

*شروع میکنم به قدم زدن، از سر راهرو به ته راهرو و بالعکس*

*تا سکرتره ببینه که من صبرم از انتظار کشیدن تموم شده،*

*فکر کنه ممکنه به همین دلیل هم کم کم عصبانی بشم و کار به جای باریک بکشه.*

*شاید به این خاطر کارمو زودتر راه بندازه!"*

*رفتم برگشتم، از سر راهرو به ته راهرو، از ته راهرو به سر راهرو،*

*دیدم نه انگار نه انگار! رفتم تو اطاقش و پرسیدم:*

*"هنوز باید خیلی منتظر بمونم؟"*

*گفت:"بعد از یکی دو نفر دیگه نوبت توست".*

*گفتم:"ولی من دیگه صبرم تموم شده".*

*گفت:"میخوای یک کم از صبر خودم بهت بدم؟" چون حوصله نداشتم دنبالشو نگرفتم.*

*گفتم:"نه، صبرتو نمی خوام. بعدشم پیش دکتر هم نمیخوام برم،*

*فکر هم نکنم که اصلن ضروری باشه پیشش رفتن. یه کاری برام میکنی؟"*

*گفت:"هر کاری باشه میکنم فقط غیر قانونی نباشه!"*

*گفتم:"نسخه آخری من که تو کامپیوترت وجود داره،*

*از اون یه نسخه برداربده دکتر امضاش کنه".*

*گفت:"اِوا پس چرا اینو از اول به من نگفتی*

*تا  اینجا چند ساعت الکی معطل نشی؟"*

*این بار هم اِوا نگفت، ولی اگه میگفت کلی کیف میکردم.*

*گفتم:"هم زیارت بود و هم سیاحت!"*

*فوری گفت:"شما ایرونی ها هم که همش از این ضرب و المثلها میزنید!*

*و با نسخه رفت اطاق دکتر و خیلی سریع امضاء شده آمد بیرون و نسخه را بدستم داد".*

*موقع خداحافظی بازم چشم تو چشم شدیم. تو راه فکر میکردم،*

*همین دارو رو تو تهرون کنار خیابون بدون صرف وقت هم میشد بدست آورد!.*